DEM-Duurloop

Hallo allemaal.

Morgenochtend veel wind, maar droog en zon.

Waait evt spinrag uit je hoofd.

Dus ik ga lopen.

Tot morgen.

JvH

 

DEM-DUURLOOP Zondag 29 october 2017.

Start: 09.00uur vanaf parkeerplaats bij NS-station Halfweg.

Zo kom je daar :

Velsertunnel A9 – afslag Halfweg A200 – afslag Zwanenburg – op borden “R101 t/m R105” volgen – na spoorwegovergang 1e RA (vrije) parkeerplaats Halfweg NS op.

Wie wil: verzamelen tot en vertrekken om 8.40uur vanaf parkeerplaats AV DEM.

Na afloop evt koffie bij ‘Kaatje’ : gezellig en voor eigen rekening.

Let op: tijdstippen WINTERtijd !

Route: verhard + onverhard, langs waar de vestingtoren van Napoleon stond, langs het betonnen bunkerhuis, om het voormalig Lutkemeer heen, langs wat over is van Raasdorp, langs de dichtgegooide sluis, langs het die dag werkende stoomgemaal en langs het pagodehuisje van de kademeester.

Duur: ~ 1½ uur, maximaal 2 uur, afstand ~12km

Deelname is kosteloos.

(Op eigen verantwoordelijkheid/risico)

DEM-lidmaatschap niet nodig.

Vr grt: Jan van Hout, email : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.


DEM-Duurlopen in 2017: voorlopig  IN EENVOUDIGER VORM.

Vanwege een ander project kom ik voorlopig niet toe de loop te organiseren zoals ik het deed: aankondigingen in de pers, DICHTBIJ.NL, met folders en met een verslag + foto's achteraf op DEM-site en DICHTBIJ.NL.
Maar ik blijf natuurlijk wel lopen. En graag daar waar ik de weg niet weet. En dan vind ik het best leuk als ik lopers en/of loopsters meekrijg.
Ik bericht dat dan rond per email en ik zet het op de DEM-site en daar houd ik het bij. Dat bericht kan ook de avond ervòòr uitgaan, want ik beslis nog wel eens laat.

Over de DEM-duurloop

De Schepelberg, het Bram Hijmanspad, de binnenlanden van Wijk aan Zee, eeuwenoude brilschansen, de Stelling van Amsterdam, Beemdroute Houtrakpolder : weet u wat dit zijn? Ze bevinden zich in uw nabije omgeving! Wilt u weten waar, loop dan eens mee met de DEM-DUURLOOP.

Vanaf september 2013 heeft Atletiekvereniging DEM de DEM DUURLOOP, 1 keer per maand op zondagochtend, hervat.
De opzet is simpel: een aangename route in een aangenaam hardloop-tempo langs plekken die op een of andere wijze bijzonder zijn en waarover iets te vertellen valt, door de gids of door een van de deelnemers.
Geen looptraining/scholingsoefeningen o.i.d. . Wel in het eerste kwartier even 5 minuten spieren losmaken.

Deelname: wie mee wil, DEM-lid of niet-DEM-lid, kosteloos, eigen risico, eigen verantwoordelijkheid, als u het maar maximaal 1,5uur c.q. 2uur kunt volhouden.

Duur:
~1 en een kwart uur, maximaal 1,5 uur, waarbij ook beginnende lopers/loopsters kunnen bijblijven
of
~1,5uur, maximaal 2 uur voor diegenen die geen moeite hebben met meer kilometers/langer lopen.

Op de DEM-site staat aangegeven welke loopduur geldt.
Altijd geldt: samen weg samen terug.

Startplaats: verschillend, binnen een straal van maximaal 25km vanaf Beverwijk.

Indien de startplek wat verder weg is, of minder makkelijk te vinden, vertrekken we wat vroeger vanaf de parkeerplaats bij AV DEM, waar verzameld kan worden en bekeken welke auto's rijden of kunnen blijven staan.

Met wie: meestal met (looptrainer/hardloper/DEM-lid) Jan van Hout, maar eventueel ook met een andere ervaren hardloper (m of v) die, behalve van hardlopen, ook verstand heeft van de omgeving.

Routes: omgeving Beverwijk/Heemskerk/Velsen, verhard/onverhard. De startplek is zoveel mogelijk vanaf waar achteraf kan worden nagezeten met koffie o.i.d. (Consumpties altijd eigen rekening).

Startplaatsen en evt wijzigingen data worden bekend gemaakt, ook op de DEM-site.

 

VERSLAG DEM DUURLOOP ZONDAG 18 december 2016, Guisveld, Koog aan de Zaan

(Foto's Rob Harberts)
Met zeven vertrokken we even na half tien vanaf de parkeerplaats bij voetbalclub KFC op het aangeslibde land (Koog) aan de Zaan waar eeuwen terug de ernaar vernoemde nederzetting werd begonnen en veel later de Wezelstraat waaraan KFC is aangelegd. Het weer is helder, wat sluierbewolking waar toch zonlicht doorheen dringt en weinig of geen wind. Fraai loopweer dus, onvergelijkbaar met 20 november j.l. toen ik deze loop moest afblazen vanwege stormwind.
Ik zou linksom hebben gelopen voor de oorspronkelijke route van ~11km, maar in overleg vooraf werd gekozen voor de lange van ca 14km, die rechtsom leuker is. We gaan linksaf de Guisweg op, rechtdoor bij/achterlangs het politiebureau het fietspad op. Dat loopt verderop naast de A8 en even voor de brug over de Nauernase vaart kun je rechtdoor ri Assendelft, maar wij gaan linksaf onder de A8 door, rechtsaf – linksaf Middel door, richting Westzaan en even verderop rechtsaf 'het Weiver' in. Middel en het Weiver zijn buurtschappen met lintbebouwing : een straat of weg met aan weerszijden één rij bebouwing. Assendelft is, of was inmiddels, zo'n lintdorp, met zijn 8km de langste van Europa. Onze Arendsweg, Cornelis Matersweg, Hoflanderweg bestond oorspronkelijk ook uit met lintbebouwing, wat burgemeester Scholten, in functie 1933 -1956, met 3 jaar 'vervanging' door NSB-lid van Grunsven tussen 1942 en 1945, een doorn in het oog was. Beide buurtschappen zijn allang onderdeel van Westzaan, dat zelf alweer jarenlang deelgemeente van Zaanstad is. De vorm lintbebouwng is ontstaan uit ontginning veengebied (turfwinning), hier in Noord-Holland vanaf zo'n 1000 jaar geleden. Een dijk met huizen waarvan de achtertuin ontstond uit veenvergraving. Zo'n tuin werd steeds langer totdat sprake was van de legakkers (stroken weiland tussen brede sloten), een patroon dat in NH nog steeds bestaat, daar waar niet is gebouwd. Op legakkers legde men de turf te drogen.
Aan het einde van het Weiver lopen we 100m richting watertoren en gaan bij de rotonde rechts de trap af naar het wandelpad door het zuidelijk deel van het Guisveld dat we 24 april 2016 en 8 november 2015 ook liepen. De waterstand ervan wordt zodanig hoog gehouden dat hier en daar weer moerasvegetatie ontstaat. Terugkeer van moeras na 1000 jaar dus. Het pad loopt daar over plankbruggetjes, want je zakt er anders weg in de drab. Herstel, of groei eigenlijk, veenlaag kan gaan in 0,5 tot 1,5mm per jaar, afhankelijk van omstandigheden zoals aanwezige meststoffen en vervuiling.
Het paadje is maar 1 km lang, maar m.i. een van de interessantste in de nabije buurt. Aan het eind ervan lopen we rechtsaf langs de A8, gaan daar weer onderdoor en dan linksaf het noordelijke deel van Middel op richting Krommenie. Halverwege staat rechts, IN de sloot, keurig een bromscooter geparkeerd. Omwonenden staan te kijken. Ze weten niet wie of waar de stuurman/vrouw is, en in wat voor staat. Ik heb een 'nou alweer?-gevoel' want in de ochtend van die heldere vriesdag van 4 december 2016, duurlopend terug van Nieuwebrug naar Halfweg, stak in de binnenbocht van de Haarlemmerringvaart de kofferbak van een zwarte auto boven water uit. Lag er al 4 uur in en volgens de bergers konden de inzittenden het, hoewel koud en nat, navertellen.
Dan bereiken we de N203 de weg van Limmen – Uitgeest – Wormerveer – Hempont, gaan door het tunneltje naar de overzijde, dan linksaf tot NS Wormerveer waar we via de stationstrappen onder het spoor door gaan en dan linksaf een scharrig, voddig pad op, pal langs 2 voetbalvelden tot het ijzeren hek. De twijfel bij mijn medelopers is duidelijk zichtbaar. Dat hek zit op slot en zo niet dan loopt het daarachter dood.
Denken ze.
Maar: de DEM-Duurloop heeft nu eenmaal patent op vage paadjes en als ze even verderop voor het info-bord van “Het Frans Marspad” staan keert het geloof terug.
Frans Mars (1903–1973), onderwijzer en kunstschilder te Wormerveer, was ook beijveraar voor behoud van 'de Zaanse Molen' en het in 2006 geopende wandelpad is naar hem vernoemd.
Het loopt eerst langs het spoor en buigt dan, vòòr woonwijk Rooswijk, rechtsaf zuidwaarts door het veenweidegebied en over smalle bruggetjes. Aan het eind nog een stukje door de woonwijk naar nog een, korter, paadje dat door het weidegebied loopt. Daarna nog een dikke km terug tot waar de auto's staan.
T.a.v. woonwijk Rooswijk: als je vanaf de Nauernase vaart de A8 oprijdt zie je links dat veenweidegebied liggen en misschien valt het u ook op dat die woonwijk, Rooswijk dus, daar zo storend in staat. Rooswijk is er ook onder milieu-protest gekomen, maar stadsbestuur Zaanstad heeft zich daar weinig van aangetrokken en de wijk kwam er toch in de eerste helft van de 90-er jaren.
KFC vindt het best als we bij hen een bakkie doen en na een half uur zitten gaan we weer op huis aan.                                                                      Jan van Hout

 

 

 

Verslag DEM Duurloop zondag 25 september 2016, IJmuidenstrand/Heerenduinen

4 aanmeldingen waarvan later 1 afbericht ivm blessure; uiteindelijke opkomst : Rob en Cees.

Had toch meer verwacht, maar niet echt veel meer gezien aangekondigde lengte (14km) , duur en 'werkijs'.

En zo was het ook. Vanaf ons parkeerplaatsje t.o. de KNRM aan de Trawlerkade, na de rotonde vlakbij, draaien we rechtsaf het schelpenpaadje op over de smalle strook duinrestant tussen industrie en flats. Deze strook buigt evenwijdig aan de Ampèrestraat (Pierloop 4 jaar geleden) zuidwest richting zee en wordt allengs breder totdat je gewoon in de wildernis loopt. Maar ter hoogte v/d Hefnerstraat gaan we de strook uit, voornoemde straat in aan het eind waarvan we linksaf de Kromhoutstraat aflopen tot waar deze doodloopt voor de betonnen barak met het uitstekende middenfront. Is in gebruik als oefenruimte voor muziekbands, maar gebouwd met 2,5m dikke muren en 3 m dik plafond om de tijdens WO2 erin opgeslagen torpedo's veilig te bergen. Goed zichtbaar vanaf de Dokweg (doorgaande weg), maar je ziet hem pas als je het weet.Terug in het duin alleen nog maar uitgetrapte rul-zand-geitenpaadjes, tot het 'Bunkermuseumpad' waar we rechtsaf&noordwaarts lopen langs een rij grote bunkers en langs de achtergebleven fundamenten van andere. De rij intacte bunkers stonden oorspronkelijk op de laatste duinenrij, uitkijkend over strand en zee. Maar sinds de verlenging van de Zuidpier in de 60-er jaren tot 5 km is zoveel zand in de pieroksel afgezet en blijven liggen dat de branding nu meer dan 1 km westwaarts is teruggeschoven. Na 1990 zijn ten westen van de oorspronkelijke zeereep machinaal nieuwe duinenrijen aangelegd.  Ook is er het Kennemermeer gegraven waarvan we, nadat we na het bunkerpad linksaf richting strand en vervolgens langs de kabelbaan aan de noordzijde v/h meer linksaf/zuidwaarts gaan, de westrand belopen. Niet te zien dat het ooit een strandmeer was. Zoet water en uitbundige begroeiing doen het op een jungle-route lijken. We lopen richting Zandvoort en klimmen bij de 1ste strandafgang het duin op. Boven kijken we uit over een groene vlakte met fietspad dat bij ingang Duin&Kruidberg begint en die je ook loopt met de Mulierloop. Weer beneden, achter het duin, gaan we linksaf de Koningsweg op, weer op de weg terug. We hebben er dan 8 stevige kilometers op zitten en dat voelen we ook. Het terrein van de eerste kilometer van die Koningsweg ligt blijkbaar in een kom, want het wil er nog al eens onder water staan. Met de Mulierloop dit jaar liepen we daar natte voeten op. Het pad was nu kurkdroog, hoewel terzijde hier en daar nog vennetjes te zien waren. We blijven links aanhouden tot we bij de Hessendel (bank MHD5) de verharde Drieduinenweg bereiken en linksaf volgen tot waar deze, 100m verderop, de tankgracht doorsnijdt. Ook een overblijfsel van WO2 toen dit hele gebied 'Sperrgebiet' was, verboden voor de gewone burger. Linksafslaand volgen we de gracht aan de andere zijde tot waar deze ophoudt. Of begint. Er staan daar weer bunkers en er steekt 10m tankmuur in de gracht. De gracht loopt tot de DuinenKruidbergweg, even ten zuiden v/h crematorium, op enkele plekken dichtgegooid, zoals de parkeerplaats van ingang Midden Heerenduin, maar gracht, spoor en route zijn goed zichtbaar op Google Maps. Ouderen onder ons kunnen zich de tankgracht bij Wijk aan Zee (bijgevoegde RAF-luchtfoto april 1945, rechtsboven) nog wel herinneren, daar waar nu de voetbalvelden zijn. De gracht liep door ten zuiden van de Zeestraat en is inmiddels allang gedempt om plaats te maken voor de walserijen van Hoogovens (waarvan er inmiddels ook een aantal weer is verdwenen). Zo’n tankmuur ligt trouwens ook onder aan de Papenberg (Castricum). De overkapping die de bovenzijde van zo'n muur vormt moet voorkomen dat een tank, met zijn rupsbanden, de muur gewoon op- en vervolgens overrijdt.
Na nog een kleine kilometer buffelen, helling op en af en door rul zand, verlaten we het duingebied door het hekje van uit/ingang de Moriaan, aan de Heerenduinweg, tegenover VV Stormvogels. Westelijk van de VV nog eens 200m hoogte-verschil en geitenpaadjes tot de Spinnenkoplaan. Vandaar nog een dikke kilometer verhard tot waar de auto staat. We zijn dan 2 uur en 18 minuten/ruim 15km onderweg geweest op een zware, maar fraaie route. 15km hemelsbreed dan toch. Met al dat klimmen&dalen zou het best 20km geweest kunnen zijn. We zijn alle drie behoorlijk uitgewoond.

Vaak heb je dan geen trek, wel dorst. Natuurlijk drinken we, maar de koffie en de fikse uitsmijter bij het cafetaria naast Waasdorp gaan er ook grif in.

Jan van Hout

 
Verslag Duurloop zondagochtend 5 juni 2016 natuurgebiedje ‘de Bretten’, Amsterdam-west .

Als ik goed geteld heb: 14 deelnemers, vertrokken vanaf het parkeerplaatsje, na gebruik van een anti-steekbeesten-spuitbus op onze ledematen, boven en langs het talud van de Australiëhavenweg, tegenover Klein Stonehenge, tussen spoorlijn en de A/N200. Beneden is een soort speeltuin met een spoorwegje van boomstammen. Je kunt er langs of door over een sloot via brugje of trekpontje. De eerste 4 kwamen wonder boven wonder met pontje droog over, maar de zet om het ding terug te duwen kwam niet verder dan halverwege. Vanaf de kant kon niemand er nog bij dus met mijn prutrace-ervaring ik het water in om het ding nog maar een duw te geven. De bangeriken hadden echter al het brugje genomen. Geen bezwaar want onder een hete zon begonnen we aan we aan het oostelijk Brettendeel dat je in een half uur kunt rondrennen. We volgden het smalle pad tussen de bomen en troffen op een open plek een groepje jongeren aan bezig met opname van een speelfilm o.i.d. . De juffrouw in wit gewaad op de grond, was gelukkig geen stoffelijk overschot, want dat kijkt je niet nieuwsgierig met knipperogen na. We lopen naar het noordoostelijk deel waar het fietspad begint. Daar een bord met erop getekend waar de eeuwenoude Spaarndammerdijk loopt, liep en wat er nog van over is. In de 20’er-eeuwse vaart der volkeren (Amsterdams economisch belang) is hiervan ten oosten van Halfweg een groot deel vergraven. Toch heeft het Hoog Heemraadschap Rijnland de vergraven delen vervangen door elders, kaarsrecht, aangelegde waterkeringen. IJ en Wijkermeer zijn dan wel droog en de Zuiderzee is nu het getijdeloos IJsselmeer dat door de Oranjesluizen wordt buitengehouden, maar een dijk is maar een dijk en een sluis maar een sluis. Ze kunnen vernield raken en dan zijn al die oude waterkeringen in onze provincie ineens weer van levensbelang. De oudere bewoners van de Wijkermeer merkten dit maar al te goed toen defensie en later de bezetter in WO2 de gaten openzetten en het Wijkermeer in een dag weer een meer werd.
We lopen naar de zuidoostpunt v/h gebied.
500m verder oostelijk, achter de Spaarndammerdijk, die daar toen nog lag, stond 400 jaar geleden restaurant/herberg ‘de Bretten’. Ook ‘de Britten’ genoemd en zelfs ‘Brittenburg’ naar de Romeinse vestiging die bij laag water boven water kwam aan de mond van de Oude Rijn, het huidige Katwijk. De herbergier kreeg toestemming een kade en een losplaats aan de dijk te bouwen. Hier werd ‘verse vis uit Egmond’ (niet Lutetia) met een boeier (vissersboot met geringe diepgang) aangevoerd. Hierdoor hoefde uitbater en gast voor deze vis geen Haarlemse of Amsterdamse stadsaccijns te betalen. Tax-free vis in de 17de eeuw dus! Het natuurgebiedje dankt er zijn naam aan.
Wie in de zestiger en zeventiger jaren vaak per trein tussen Halfweg en Amsterdam reisde kan zich misschien nog het platteland herinneren, en later, toen de boeren door Joop den Uyl waren uitgekocht, de woestenij die er ontstond aan de noordzijde van de spoorlijn. De industrie is er pas 40 jaar later dan gepland gekomen, maar de Bretten is gebleven zoals het hele gebied er uitzag: woeste begroeiing met verborgen schamele onderkomens van ongeschoren langharige stadsnomaden in rafelige spijkerkleding. In het gebiedje zijn er nog een tiental, volgens mij niet (meer) bewoond. Het is ontstaan op meters opgespoten zilt zeezand en op puin dat we op het eerste smalle pad regelmatig moeten ontwijken. Vandaar de unieke begroeiing, waaronder de duindoorn die je langs de zeereep, maar niet oostelijk van Halfweg, verwacht. In het, grotere, deel westelijk van de Australiëhavenweg voert Nicole voornamelijk het woord in fraaie verhalen over ontstaan+voorkomen van begroeiing en vooral wat het innemen, of uitwrijven ervan op huid, voor werking heeft.
Hiervoor hebben we eind mei een wandel-voorverkenning gehouden en het valt me op hoeveel een derde lentemaand verandert aan dit gebied.
Na ruim een half uur en een dikke 7km zijn we terug bij de auto en zitten na op het grasveld in de schaduw en met koffie & appelgebak bij ‘Kaatje’ onderaan de dijk vlakbij de spoorwegovergang bij station Halfweg.

Jan van Hout

Verslag Duurloop maandagochtend 16 mei 2016 (2de Pinksterdag) op eiland de Woude.

4 vooraanmeldingen, vertrokken met 7 deelnemers vanaf de Parkeerplaats bij DEM, richting Krommenie - Wormerveer - West-Graftdijk en op de N246, 2 km voorbij Marken-Binnen, linksaf de parkeerplaats op bij het pontje naar/van het eiland. Heen+weer : 1 Euro, niet de 1,30 Euro die de site van gem. Castricum vermeldt. We nemen omkleedkleding mee en kunnen die kwijt bij restaurant ‘de Woude’ waar we na de loop aan de koffie zullen gaan. Toen ik de loop 2 weken ervoor besprak op de dinsdag-klus-ochtend bij DEM, stak de (bedrijfs)schilder die aan het DEM-gebouw werkte zijn vinger op. 77 jaar, nog aan het werk, eigen bedrijf. En geboren en getogen op de Woude. Maar behalve dat de Woude niet altijd eiland was, wist hij weinig over de geschiedenis van het eiland.

Begin 17de eeuw werd een verbinding gegraven tussen het IJ, bij Nauerna, en de Schermer die toen bezig was drooggemalen te worden, waardoor de Woudepolder werd verdeeld in een west- en oost-deel. Het west-deel heet nu ‘de Woude’ en men zegt ‘eiland’ omdat het westelijk aan het Alkmaardermeer grenst. Het water ten zuiden van de Woude heet het Stierop, een oorspronkelijke veenstroom die westwaarts afwaterde naar het Oerij en vandaar naar zee. Na de ontvening, v/a ~ 1000 na Chr klinkte de bodem zodanig in dat de stroom omdraaide richting Zuiderzee die toen aan het ontstaan was. In 1630 werd als eerste de Markervaart gegraven vanaf de Tapsloot, het noordelijke uiteinde van de Zaan bij West-Knollendam, tot het eerder genoemde Stierop. Verder noordelijk vormde de Kogerpoldervaart de verbinding met de Schermer. In de 19de eeuw werd de Markervaart verlengd tot aan het Noord-Hollands Kanaal daar waar deze het Alkmaardermeer bereikt en verving de Kogelpoldervaart waarvan nog restanten over zijn tussen het eiland en de vaart. In 1634 werd de Markervaart naar het zuiden verlengd met de Nauernase vaart tot het IJ bij Nauerna. Deze verbinding diende (dient) zowel als afwatering van de Schermer als route voor de pleziervaart.

We lopen de ommeringdijk linksom en op de noordwestpunt zien we aan de overzijde de jachthaven van Akersloot. Tot in de 70-er jaren stond daar de kalkbranderij met haar vier schoorstenen. Drie ervan staan nu in het Zuiderzeemuseum Enkhuizen en vormt het eerste dat je ziet als je met de boot nadert. Westelijk tegenover de Woude ligt de Hempolder, nu natuur-/vogelgebied, met de Dorregeestermolen op de zuid-oostpunt. Je kunt er wandelen en er is een vogelkijkhut, waar we, met een DEM-Duurloop enige jaren geleden, al eens in zijn geweest. Op de zuidwestpunt van de Woude zien we aan de overkant de loodsen en het molentje van museumpark ‘de Hoop’ van Uitgeest. Het park is vanwege geldgebrek gesloten en was de afgelopen jaren in het nieuws vanwege pogingen om houtzaagmolen ‘de Otter’ aan de Kostverloren Vaart in Amsterdam te verhuizen naar het park. De stichting was al accoord met de molenaar/eigenaar, die de verhuizing toejuichte omdat zijn molen door hoogbouw van haar wind was beroofd. Maar de molenaar overleed en overeenkomst en verhuizing werd door Amsterdam, die de molen niet kwijt wilde, getorpedeerd. We lopen langs het Stierop en daar waar we aan de overzijde de boerderij van de Zeeverkenners zien gaan we linksaf weer richting pont en restaurant. Daar aangekomen zijn we 1uur 15 min., droog en met frisse wind, onderweg geweest over zo’n 7,6km. We koffieleuten na, nemen de pont terug, hoeven de kaartjes niet te tonen, en gaan op huis aan.

Jan van Hout

 Verslag DEM-duurloop zondagochtend 24 april 2016, West-Zaan

De loop van vandaag bevatte grotendeels de route van 15 november 2015, dus wijd ik mijn tekst alleen aan dat deel dat vandaag daarvan verschilde. In ieder geval anders was de kou, de snelle wisseling van wolken en staalblauwe lucht en die enkele hagel- en sneeuwbui die we over ons heen kregen vandaag. We waren met zeven, drie meer dan 15-11-2015, toen het wel bewolkt maar droog en niet koud was. Dit keer gestart vanaf de parkeerplaats bij de ALDI aan de Westzanerdijk in Zaandam, vlakbij waar we tot 3 jaar gelden de auto konden parkeren om daarna de bus te nemen naar de start v/d DAM-DAM-loop. We lopen de Westzanerdijk af westwaarts richting Westzaan en stoppen bij de kleine Israëlische begraafplaats die verderop onder aan de noordzijde van de dijk ligt sinds 1887 en gezien de nieuwe steen achteraan nog in gebruik.

Het zal bestemd voor de Asjekenazische geloofsrichting gezien de staande stenen. Op een Sefardische begraafplaats liggen de stenen. Plek+grootte lijken op de het Israelische deel op Duinrust, dat in 1951 daar naartoe verhuisd is vanaf waar op de Kuikensweg nu het zwembad en het tennisveld ligt. Lag toen ver buiten de bebouwde kom, net als die waar we vandaag langs liepen. Blijkbaar met opzet om ruiming/verplaatsing te voorkomen, wat volgens de joodse leer niet is toegestaan. Als je er als een Cohen wordt begraven kom je aan of onder het pad rond het veld te liggen. Zo’n pad wordt ‘het Kohaniempad’ (Cohenpad ) genoemd. ‘Kohaniem’ of Cohen is de Hebreeuwse naam voor priester en deze mag niet in een begraafplaats liggen omdat deze als onrein wordt beschouwd. Vandaar dat ze aan de rand komen te liggen.

In de 6km van Westzaan krijgen we een hagelbui en op het Reikepad naar/van pelmolen ‘Het Prinsenhof’ een sneeuwbui over ons heen. We lopen de route door het zuidelijk deel v/h Guisveld en keren dan terug via ‘Middel’ (nu deel van Westzaan, vroeger zelfstandig gehucht) naar Koog aan de Zaan. Daar kiezen we het Westerwindpad tussen weiland en westgrens van de bebouwing. Aan het eind van het pad passeren we rechts de Fronikboerderij en komen weer op de Westzanerdijk, 100m verwijderd vanwaar we startten en hebben er dan 15km op zitten. Voor ik doorloop naar de auto meld ik me bij Linda, trek ik bij de auto droge kleding aan en we lopen dan terug naar de Fronikboerderij. We stappen door het gat in de staldeur en nemen plaats aan de tafel waar Linda koffie & appeltaart voor ons heeft klaargezet.

De laatste (melkvee)boer v/d familie Fronik overleed 12 jaar geleden, maar daarvòòr werd hij al door omwonende vrijwilligers geholpen de boerderij gaande te houden. Na zijn overlijden had de boerderij platgegooid moeten worden en vervangen door villa’s, maar de vrijwilligers hebben tot nog toe de plek weten te behoeden voor sloop. Het is nu een officieel Rustpunt, de koeien zijn weg, er is geen weiland meer bij, er zijn kippen, hanen, geiten, konijnen (ook te koop), een ezel, een pony. De koffie moet je zelf pakken, evt ook zetten en afrekenen, 1.50EURO voor koffie+appelgebak, doe je in de bus bij het hek. Gaarne met iets extra. Schoolklassen en ooievaars komen er op bezoek, de boerderij is een werkstageplek voor jongeren en ook groepen geestelijk gehandicapten vinden er welkom en bezigheid. De vrijwilligers moeten richting gemeentebestuur nog steeds alles op alles te zetten om sloop te voorkomen en gedocumenteerd bestaansrecht te krijgen. Verder zijn de gebouwen er slecht aan toe. Het woonhuis (zie links) is niet meer veilig betreedbaar en ook van andere delen zie ik ontbrekende dakpannen en kapot dakraamglas. Het zal in geld en werk een helse klus zijn dit weer terdege op te knappen.

Meer weten? Zie de Fronik site : http://www.fronikboerderij.nl/ .

Jan van Hout

 

Verslag DEM-Duurloop zondagochtend 21 februari 2016, Beverwijk/Velsen-Noord

Dit keer een ronde vlak bij huis. Voor een IJmond-noorder dan. Dit keer met elf, mezelf meegerekend, vanaf de parkeerplaats bij AV DEM naast/onder de Aagtendijk. Het eerste vertelpunt was al pal na de start, de brede sloot tussen parkeerplaats en de camping, dat niets anders is dan het slotgrachtrestant van kasteel Adrichem  dat er stond. Was tot in de 18de eeuw bewoond, verviel daarna tot brokken ruine welke in de 1e helft v/d 19de eeuw werden verwijderd. Het pad langs de huidige hoeve dat westwaarts richting de Walvis tussen de voetbalvelden loopt is nog steeds officieel 'de Adrichemlaan', de oorspronkelijke en enige toegangsweg vanaf de stokoude Hoflanderweg naar het kasteel.
We gaan na radio Beverwijk linksaf door de stegen achter de Jekerstraat naar de Walvis, door het Overbospark naar hoek Alkmaarseweg-Heemskerkerweg waar de postbus en de bushalte staan. Op die plek stond vroeger het houten snacktentje van Heynis, later verhuisd naar waar nu ijsboer Scoops is. Daar zette hij en zijn vrouw de snackbar voort en heeft dat later veranderd in 'Heynis IJs-salon', die de meest van u nog wel kennen, en is een jaar of 5 geleden overgenomen door de huidige uitbaters van Scoops. Fam. Heynis bewoonde in de 50'er jaren een trappenflat in de niet meer bestaande Tuinstraat, tussen Grebbestraat en Bergerslaan (B'wijk). Ik groeide daar vlak in de buurt op en ik herinner met het kleine hotdogkarretje dat onder de flat aan de straat stond. De hotdog was toen 'overgewaaid' vanuit de USA en volgens mij was het Heynis die de hotdog naar Nederland bracht. De term 'Heynis Hotdogs' zal bij veel ouderen nog bekend zijn.
We lopen het Raamveld door en stoppen bij de punt waar de Galgenweg op de Grote Houtweg uitkomt. Die punt was tot eind 18de eeuw de plek waar de galg stond . Mij staat bij dat de laatste Beverwijkse ophanging rond 1730 plaatsvond. De voltrekking zal meestal altijd plaats hebben gevonden voor het Stadhuis aan de Breestraat, waarna de gehangene op het Galgenveld nogmaals werd opgeknoopt en er bleef hangen tot het gevogelte het lijf zodanig leeggegeten had dat het uit de strop viel. Toen een aantal jaren een huis op die plek werd gesloopt om plaats te maken voor de huidige nieuwbouw, is er gezocht naar nog aanwezige menselijke resten, maar nooit gelezen of er iets werd gevonden.
In die tijd gold in de stede Beverwijk de stedelijke rechtspraak door Schout en Schepenen. Lodewijk Napoleon, die in opdracht van zijn oudere broer keizer Napoleon Bonaparte, koning (de eerste!) van de Nederlanden werd, haalde een kras door dat rechtssysteem en verving het door het Franse model, dat onder de latere Oranje-vorsten tot de dag van vandaag gehandhaafd is. Overigens was ook Lodewijk een Corsicaan, sprak beter Corsicaans (~ Italiaans) dan Frans, maar deed zijn best Nederlands te spreken en schrijven. Hij schafte zelfs het Frans als voertaal in ons parlement af en verordende dat daar voortaan Nederlands werd gesproken. Het Nederlands in ons staatsbestel danken we dus aan een Fransman met Corsicaanse tongval. Hij stelde zich wel eens voor met de woorden: "Ik ben uw koning". Het laatste klonk hierbij als 'konijn', wat tot uitpuilende ogen, rood hoofd en moeizaam ingehouden gegniffel zal hebben geleid.

Vanaf de Galgenweg volgen we de grens tussen Beverwijk en gemeente WijkaanDuin-en-Zee van vòòr de samenvoeging in 1936 en verderop staan we stil bij kerkgebouw de Goede Raad , de 'Klompenkerk". Bouw 1914-1915 als vervanging van de Agathakerk aan de Peperstraat. Ontwerp: architect A.J. Kropholler van wie ook de gebouwen eromheen zijn: pastorie, bibliotheek (toen) en van 1923 de Heilig Hart School aan de overzijde v/d Galgenweg. Kerk en bijbehorende school lagen toen wel aan weerzijden van de grens tussen toen nog bestaande gemeenten Beverwijk en Wijk-aan-Duin-en-Zee. De naam 'Klompenkerk' komt naar men zegt van de kwartjes, dubbeltjes en stuivers in de collecte-klomp waarmee de gelovigen de bouw ondersteunden. De kerk lag op de grens van bebouwing en tuinderijen en om 12 en om 18 uur klonk er ooit het aparte belsignaal voor de werkenden op het veld voor schafttijd en einde werkdag. Overigens is aan vorm en steenkleur van de Abdij van Egmond-Binnen ook duidelijk het ontwerp van Kropholler te zien.
Met Boeweg, Korte Boeweg, Romerkerkweg volgen we nog steeds de oude gemeentegrens tot we linksaf de Groene Laan en rechtsaf het Harmonielaantje ingaan.Tegenover het Harmoniegebouw staat nog de voormalige Marechaussee-kazerne 'type Woudrichem' met boven de deur het stenen leeuwenrelief met lijfspreuk 'Je maintiendrai'. Uiteindelijk is het toch niet het beoogde politiebureau geworden en wordt nu bewoond in apartementen.
Aan het eind v/d Harmonielaan, enkele meters rechts de Zeestraat op, staat nog het toegangshek, koetshuis en tuinierswoning van het niet meer bestaand patriciershuis/buitenplaats Duinwijck. Moet in 1649 door Jan Bickers zijn gebouwd. Of die er woonde of wie er erna woonden is niet bekend. Koetshuis/timmermanswoning zijn 100 jaar later gebouwd en nu de enige restanten van Duinwijck waarvan ook niet bekend is wanneer of waarom het gesloopt is. Op het koetshuis een stenen boog met bel, ook bestemd voor de tuinwerkers om ze bijeen te roepen.
We lopen verder langs huize Beeckzang, met stenen hoofd van Joost van den Vondel onder de dakrand, naar het sportpark Rooswijk en volgen het wandelpad dat daaromheen loopt. Het is het terrein van voormalige Buitenplaats Rooswijk , in 1944 in vlammen opgegaan, en van 'Kamp Rooswijk' waar tussen 1950 en 1960 een Nederlands legerafdelinkje was gehuisvest. Zie meer hierover in verslag loop d.d. 22 februari 2015.
We volgen in Velsen-Noord de Grote Hout en Koningsweg en onderweg wijzen mijn medelopers mij op 'de Blindenkerk' officieel Blindencentrum genoemd, tegenover de katholieke Jozefkerk. Is1998 in een leegstaande, toen bouwvallige, gereformeerde kerk gestart. In het gebouw is een rondgang gemaakt waar je als niet-blinde kunt proberen en ervaren hoe het voelt om voortdurend je weg in het donker te moeten vinden.
We staan nu overigens in wat begin 20ste eeuw Wijkeroog werd genoemd. Toen het kanaal er nog niet doorheen gegraven was heette ook dat Velsen. Toen Beverwijk plannen maken om Wijkeroog in te lijven werd het 'Velsen-Noord' om nog maar eens goed te duiden bij wie het gehucht hoorde en moest blijven horen.

We lopen de Velsen-Noordse Wijkermeerweg in, langs de sloopresten van de voormalige melkfabriek, later de MEBA, opkoper van gebruikte kantoorboedels, naar het Wijkeroogparkdeel langs het kanaal en naast de ontluchtingspijpen v/d Velsertunnel. Hier staat sinds enige jaren een gemaal als onderdeel van project 'Beek en Bron'. Hemelwater dat van terrein Tata en de beken in park Westerhout en Scheibeek afkomstig is wordt via gegraven sloten en betonnen goten naar het Noordzeekanaal geleid, waarvan het waterpeil te hoog is voor natuurlijke afvloeiing, zodat het gemaal het water het kanaaldijkje overpompt.
We lopen over trein- en autotunnel heen en gaan linksaf het fietspad op richting Pijpkade. Na het viaduct linksaf, rechtsaf naar de Raadhuisstraat en weer rechtsaf de Breestraat op, De ‘Bree’ was oorspronkelijk bedoeld als marktstraat, niet voor doorgaand verkeer en liep dood bij de Schans.
We stoppen alleen nog bij het pand van Teer en de hoek bij de pastorie  waar, zolang ik me herinner, een bloemenventer staat. Het pand van Teer staat meer dan een meter buiten de lijn van andere huizen en dat heeft een reden. Het is, net als dat van de voormalige pastorie, gebouwd 'met recht op uitzicht op de Breestraat'. Deze bedinging is nog rechtsgeldig. Na 1 uur en 56 minuten staan we weer op de parkeerplaats bij DEM en kunnen voor de koffie terecht bij SV Beverwijk waar voorzitter Joop Geldermans (waarom zei ik Munsterman?) vanachter de toog ons welkom heet.

Jan van Hout

 

Verslag DEM-duurloop zondagochtend 20 december 2015, Penningsveer,Schalkwijk.

Opkomst 3. Begin kerstvakantie? Spreekt de route in de berichtgeving vooraf minder aan? De duurloop is er juist op gericht om van het onbekende het minder-aansprekende aansprekend te laten worden. Maar met Gé, Mark en Sylvia is het natuurlijk prima lopen en daar begonnen we mee vanaf de parkeerplaats bij molen ‘de Veer’ in Penningsveer. Van die plekken waar je nooit komt, al was ik er met de Kennemer Gasthuisloop van toen al eens doorheen gelopen op weg van het Kennemer Gasthuis in IJmuiden naar dat van Schalkwijk (zuid-oost Haarlem). Pas 2 jaar terug ben ik in die omgeving gaan duurlopen en ben ik wat verslingerd geraakt aan het gebied liggend tussen de lijn Schalkwijk - Osdorp en het Noordzeekanaal.
Vòòr we gaan lopen bekijken we molen de Veer nog eens van dichtbij. De oorspronkelijke molen van 1701 is in 1998 afgebrand, waarschijnlijk a.g.v. vandalisme, en 2001 herbouwd. Ik had de molen al eens genoemd in het verslag van duurlopen van 9 april en 14 juni 2014, maar wilde snappen wat in ‘het gevlucht’ van een molen nu eigenlijk ‘het systeem van Fauël’ was. De buitenroede van de Veer is ‘oud-hollands’ en de binnenroede is volgens Fauël. Van de wieken zijn de roedes de stalen of houten profielen die elkaar aan de as kruisen en waaraan het hekwerk vastzit waarop weer de zeilen zijn bevestigd. Het buiten rondwentelend geheel is ‘het gevlucht’. De binnenste roede buigt naar het uiteinde toe van de molenromp af zodat alle wiekuiteinden in één vlak draaien. Het wiekenkruis staat 12 graden achterover gekanteld doordat de as schuin in de molenkop ligt zodat hij niet uit zijn gat valt en de wieken de van onder bredere molenromp niet raken. Nu we het weten zién we ook het verschil tussen binnen- en buitenroede. Aan de draairichtingzijde v/d Fauëlroede zijn de steekborden goed te zien, vooral omdat de twee buitenste borden er juist niet in zitten. Bedacht in 1933 door de Wassenaarse ingenieur Fauël en pas in 1946 voor het eerst toegepast. Met ‘Fauël’ kan een molen met minder wind toch draaien, doordat de ‘fokwiek’, waar de borden inzitten, onderdruk achter de wiek veroorzaakt waardoor deze ook nog eens door een zuigkracht wordt voortbewogen. Sneu dat in 1946 de oer-hollandse molen al op grote schaal was vervangen door machines op diesel of electriciteit. Nu u het prachtige woord ‘gevlucht’ kent durf ik u de bron v/h woord ‘zwichten’ te melden. Elke hoeveelheid zeil op de wiek heeft een naam: van ‘vier volle zeilen’ via ‘vier duikers’ en ‘twee hoge lijnen’ tot ‘blote benen en geknipte nagels’ (geen zeil). Het minderen van zeil, dus toegeven aan de wind, heet ‘zwichten’. Er bestaan ook ‘zelfzwichtende’ molens waar de wieken geen hekwerk/zeil hebben maar kleppen of scharnierende borden waarbij een veersysteem regelt dat bord of klep meer of minder open staat afhankelijk van windsterkte. Er schijnt een regel, zelfs wet, te bestaan die de molenaar verbiedt meer dan 10meter van zijn of haar draaiende molen weg te zijn. Een op hol geslagen molen laat zich blijkbaar niet meer remmen en vliegt in brand als de wind niet tijdig afneemt. Een molen kan ook praten met de wieken. Afhankelijk van de (rust)stand geeft de molenaar aan: korte rust, lange rust, rouwstand, vreugdestand. Van voren gezien draaien Nederlandse molens linksom om minder te hoeven kruien (= wieken naar de wind draaien) bij ruimende (met klok mee draaiende) wind. Dit snap ik niet echt, tenzij in Nederland de wind meestal kloksgewijs van richting verandert.
Dit was tekst over de molen, maar we hebben toch ook nog gelopen. We gaan van de molen af richting spoorlijn A’dam-Haarlem via een zompig natuurgebiedje op postzegelformaat waarvandaan we aan de overzijde van de Liede de lintbebouwing van Haarlemmerliede zien. Dan linksaf langs de spoorlijn, de Liede over, rechtsaf over de spoorlijn, onder de A200 door en bij uitspanning ‘de Zoete Inval’ rechtsaf. 100m verderop steken we de Liede weer over en daar meteen links ligt een driehoekig moerasbosje tussen de Liede en het Liewegje. In de drukte, wel ontoegankelijk, hebben enkele paren, van nature schuwe, lepelaars het uitgekozen om er te broeden. We lopen rechtdoor langs de A200/N200 en voorbij het Liewegje aan de linkerhand ligt links een morsig ogend weiland, dat echter een archeologisch monument is. Onder een laagje zeeklei liggen er twee smalle strandwallen, het Liewegje op de oostelijke ervan, en het bijzondere is dat de grond er nog vrijwel niet is verstoord. In de wijk verderop zijn sporen gevonden van de eerste menselijke bewoning op deze wallen, 5200 jaar geleden, tot na de romeinse tijd. Zo gauw zoiets bekend is staan hier Italianen op de stoep die inmiddels weten dat de natte grond hier de sporen van hun voorouders veel beter bewaart dan elders in het toenmalige Romeinse Rijk.
Strandwallen zijn ontstaan uit zandbanken die te hoog werden voor het vloedtij, droog bleven, en zo vanaf ongeveer 5000 jaar geleden in westwaartse richting onze huidige kust vormden, bank voor bank, wal voor wal. De meeste oudere dorpen & steden begonnen als nederzetting op de uiteinden van zo’n, meestal ovaalvormige, strandwal. Ook het oude Agathakiricha (later samen met ‘de Wijck’ Beverwijk) en Hoogdorp (Hoogdorperweg) elk op een uiteinde. En Heemskerk met de dorpskerk op het ene en Noorddorp (de Patatoloog) op het andere punt.
We lopen verder langs de A200/N200 voorbij de ARBO en ‘het Konijneneiland’ linksaf het fietspad naar het Reinaldapark. Daar lopen we in een minuut ‘Het Fruiteiland’ rond en gaan over Het Monumenteiland, langs Partycentrum Eaden de Slingerweg volgend het park weer uit. Reinalda, PvdA’er, ooit ook senaatslid, was burgemeester van Haarlem tussen 1945 en 1947 en ik weet niet waarom het in 2014 op een afvalberg aangelegde park naar hem is vernoemd. We lopen verder over de stokoude Nieuweweg ( ) naar de Haarlemmer Ringvaart, linksaf over het Zomerpad tot we voorbij de Fuikvaart links stoppen bij de vijver die er gelijk met de nieuwbouw van toen is aangelegd.
Dit was de plek van ‘Het Verdronken (of Verzopen) Kerkhof’ zoals de omwoners het noemden. Aangelegd in 1875, gesloten in 1947, waarna 30jaar lang niets met de grond mocht worden gedaan. De hof had een slechte naam, men ging er niet graag langs, al helemaal niet bij nacht en het spookte er. Misschien ook daarom werden er maar 101 personen in die 72 jaar begraven, minder dan 3 per jaar en voorzover ik kan nagaan zonder steen of zerk. Zal gelegen hebben aan het feit dat de meeste begravenen niet normaal aan hun eind kwamen: 19xverdronken, 4xcholera, 3xophanging, 3 onbekenden: 1 vrouw + 2 mannen waarvan een ’waarschijnlijk Willem’ was, 2xdoodgevonden, 2 levenloos geborenen, 2xauto-ongeluk, 1xdoodgeschoten, 1xvergiftigd. De laatste begravenen, 6 mei 1938, waren Chr. v.Duren en J.v.Wetteren, beide tramongeluk. Bij aanleg woonwijk, ergens na 1977, zullen de graven zijn geruimd, de overschotten elders herbegraven en is de vijver aangelegd waar we nu staan te kijken.
We lopen door, slaan rechtsaf weer langs de N/A200, bij de Zoete Inval linksaf weer er onderdoor, rechtdoor over het spoor Haarlemmerliede in. Barend Biesheuvel, premier tussen 1971 en 1973, is er geboren, we blijven nog even kijken bij ‘de Paardenmuur’ (zie vorige verslagen) en lopen dan 30m terug en gaan bij huisnr 46 links het klaphek door het stenen spekgladde wandelpad op de wei in. Bij Kerkweg nr3 linksaf het asfalt weer op en rechtdoor het fietspad naar de oostoever van de Mooie Nel. Linksaf, nog een ommetje langs de rietkraag waarna we Penningsveer bereiken en nog 300m afleggen tot waar de auto’s staan. Toch iets meer dan 2 uur onderweg geweest, maar de koffie-na is zo belangrijk dat we die toch gebruiken aan de tafel bij de houtkachel in ‘Visser’ aan het pontplein van Buitenhuis.
Jan van Hout 

Verslag DEM-duurloop zondagochtend 8 november 2015, Guisveld/Westzaan.

Ik had vooraf nogal wat afberichten ontvangen van het 'vaste' meeloopgroepje dat inmiddels is ontstaan. Ik hield dus rekening met nul-opkomst, ook omdat de Beverwijker en de Kennemer mijn bericht niet plaatsten. Toch hoorde ik van Jaap Velserboer dat het Kennemer Dagblad het had geplaatst. Het stond ook in de Zondagskrant van 11 november, die bij de meesten op zaterdag ervoor binnenvalt. Deze weekendkrant plaatst het meestal niet, dus ik was aangenaam verrast het dit keer, zelfs op de voorpagina, te zien.
Maar: Jannie was er, nieuwkoomster Rina en op de parkeerplaats waar we startten stond Mark.
We zijn dus gevieren met frisse wind en zonneschijn gaan lopen.
Velen zullen het parkeerplaatsje aan de overkant van de Westzaanse watertoren (foto verbouwing 1925 links), langs de Nauernase vaart, vaak voorbijgereden hebben zonder het ooit te ‘zien’. Toch staat er een informatie-kolom met plattegrond voor de toerist, als startpunt voor wandelroutes. Er zitten vaak hengelaars met uitzicht op ‘de Peperbus’ zoals de watertoren ook wordt genoemd. Inmiddels de oudste toren van NH, in 1885 gebouwd met een hoogte van 31,5m. In 1925 verbouwd tot 41.85m hoog waarbij de ‘kraag’ de top vormde die het op een enorme peperbus doet lijken. Hierbij werd ook het waterbassin vergroot van 540 naar 1200m3. In 1973 werd de toren buiten dienst gesteld. Wie niet weet waar zo’n toren voor diende: een inmiddels verouderde manier om drinkwater naar de huizen te vervoeren. Door het water centraal, in een toren, op hoogte te pompen kreeg je druk op de leidingen beneden. Architecten hebben zich erop mogen uitleven gezien de fraaie exemplaren zoals ook in IJmuiden, Overveen en Kwadijk.
We steken de N246 over en volgen de Nauernase Vaartdijk, oostelijk van de vaart, tot in Nauerna waar we even kijken bij het bruggetje van 1659 (foto rechts). 50m ervoor stond links, boven een sloot, een goed geverfd pleehok (foto 2 rechts van 'een' pleehok): vierkant, van hout, met zitplank + rond gat. Mag niet meer, lozen op oppervlaktewater, wat maar goed is ook, maar als de eigenaar het hokje zo blijft koesteren wordt het nog eens tot monument bestempeld.
Het bruggetje is 25jaar jonger dan de vaart die in 1633-1634 is gegraven, als boezemwaterafvoer van de in dezelfde periode drooggemalen Schermer, tussen het toenmalige IJ en de nog bestaande Tapsloot bij Oost- en West-Knollendam. De 10EM v/d Lycurgusrun loopt langs die Tapsloot.
We slaan linksaf de Overtoom op, naar het fietspad onder aan de dijk en zien in de verte rechts van ons de metersdikke zandlaag die in de afgelopen 5 jaar is opgespoten tussen het Noordzeekanaal en de Westzanerweg. Even voor we Westzaan inlopen zien we rechts het nieuwe, enorme, terdege ommuurde/omhekte complex van de juridische inrichting. Dan het tegelpaadje op naar de kruin van de dijk en even verder linksaf de hoofdstraat van Westzaan in.
Deze heet daar Zuideinde, verderop JJ Allanstraat en vlak bij de watertoren Kerkbuurt. Johannes Jacobus Allan, Westzaner (‘kroosduiker’ zegt een niet-West-zaner), geen Amerikaan, was, in 1915, de eerste in Nederland die een autobusdienst begon. Deze liep tussen Westzaan en Koog a/d Zaan. De ander benamingen duiden op twee van de 5 buurtschappen waaruit Westzaan is ontstaan. De andere zijn Weiver, Krabbebuurt en Middel, 6 als je Noordeinde meetelt dat later in Middel is opgegaan. Westzaan is een lang lint fraaie monumenten, sommigen echter verkrot en vervallen. Op de scheiding tussen Kerkbuurt en Allanstraat gaan werechts het Reikepad op, door het vlakke natte land naar pelmolen Het Prinsenhof (1726, foto links): tot 1899 gebruikt voor het pellen van gerst tot gort. De molen, een van de 4 in Westzaan (van de 58 in 1731) is op sommige dagen, zoals de Molendagen, open voor publiek.
We lopen weer terug en vervolgen onze weg over de Kerkbuurt langs grote monumenten Het Regthuys en Hervormde Kerk tot de N246 die we weer oversteken, RD - RA naar Het Weiver, vervolgens LA over Middel naar de A8 waar we linksaf slaan langs het talud naar het stuk Guisveld tussen A8 en watertoren. Links het bruggetje over, het wandelpad op. Nat hier en daar, langs de wipmolen en deels over plankbruggen waar je niet naast moet stappen om dat je dan in het natte veen verdwijnt. Het gebiedje wordt nat gehouden om uitdroging, waardoor vergassing, van het veen te voorkomen en om nieuwe veenvorming mogelijk te maken. Naast en onder de plankbruggen zien we inderdaad stervormig veenmos staan: een belangrijke veenvormer die door sponswerking enorm veel water vasthoudt. Dan komen we bij de rotonde weer op de N246 op 100m afstand van onze startplaats en zijn toch bijna 2 uur weg geweest. Dit stukje Guisveld hier loop je in 10 minuten en is de moeite waard. Zonde van al die keren dat u er ontwetend langsreed zonder uitstappen en kijken. Ten noorden van de A8 ligt het grotere deel van het Guisveld dat ik een andere keer in de route opneem.
Bij pont Buitenhuis zitten we nog na in de Koffiepost en gaan dan op huis aan. Achter de Koffiepost RA begint overigens ook een, niet doorlopend, wandelpad naar en door een jaren geleden aangelegd vogelfourageer-gebied, een stuk laag water tussen kanaal en oever, dat het bekijken waard is.

Jan van Hout

Verslag duurloop zondag 11 oktober 2015, Wisentgebied Kennemerduinen

De route stond oorspronkelijk gepland voor 5 juli j.l., maar omdat het Wisentpad 2 maanden langer gesloten bleef, hebben we toen een kleinere route in de Zanderij gelopen langs het wisent-uitkijkpunt bij het meertje van Burdet. Dat was maar goed ook want het was die dag te benauwd en te heet voor een langere route. Nu was het wederom zonovergoten maar met een koude, harde oostenwind. We liepen de route linksom, eerst door de Zanderij richting Zeeweg. Bij een kruising van het pad, rondom een wat afzonderlijk staande boom, een grote groep boleten waarvan een aantal de vorst van die nacht niet doorstaan hadden en ineen waren gezakt. Verderop, vlak bij de Zeeweg was het hek dicht. Er overheen klimmen was meteen een goede warming-up en vormde letterlijk onze eerst overtreding die ochtend. Over het voetpad langs de Zeeweg richting zee lopen we langs de als naaldboom vermomde zendmast, die van ver opvalt als je het weet. Even vòòr de strandopgang links het fietspad op en nog verderop links naar de trap over de omheining. Het bord had ik al eens gelezen en we spraken af ons daaraan te houden. Dus bij tegenkomen wisenten en andere grazers : 50m afstand en ze vooral met rust laten. Uit onszelf spraken we ook af dan te wandelen, niet hard te lopen. Dat doen de meesten ook al als ze in duin Hooglanders voorbij moeten.
Het is een route, gemarkeerd dmv gele paaltjes, geen pad, meer een spoor. Cross-country noemen ze dat. Onderweg komen we nogal wat wandelaars tegen, maar helaas zien we (weer) geen wisenten. Die wandelaars begroeten we en gunnen alle ruimte, wat we altijd doen. Toch vinden enkelen dat we daar niet mogen hardlopen en ze zeggen ook dat het er verboden is. Dat we daar een boete (van 50 EURO ?) voor kunnen krijgen.
Aan het eind van de route, als we weer via de trap over het hek het gebied verlaten, lees ik nogmaals het bord, maar daarop niets over hardlopen. Wat ‘zeiken’ die lui toch ? Maar er staat ook stalen trommel op een paal met daarin informatie in boekvorm. Onderaan op de derde hardkartonnen bladzijde staat inderdaad een regel dat er niet mag worden hardgelopen. Tja ..... Onze tweede overtreding dus. Toch zou ik die boete niet zomaar betaald hebben gezien de onszelf opgelegde gedragscode, tenzij ik daadwerkelijk dieren op stang zou hebben gejaagd.
We volgen de gele route tot het tunneltje onder de spoorlijn, gaan daar doorheen en slaan linksaf naar Kraantje Lek waar onze auto's staan. Binnen Lek kun je niet echt met een groep zitten, buiten op terras wel, maar daarvoor is het in sportkleding te koud, dus rijden we door naar de Tetterode-hal, waar we op de weg terug toch al voorbij komen en daar zitten we ruim, warm en droog een minuut of twintig aan de koffie en de soep, voordat we op huis aan gaan.

Jan van Hout

 

Verslag DEM-duurloop Houtrakkerbeemd zondag 16 augustus 2015

Een ‘beemd’ is vlgns Wikipedia grasland in een beekdal. De Houtrakkerbeemd is een onbegraasde grasvlakte omsloten door de Noorderweg (1e weg LA v/a pont Buitenhuis  Spaarndam), zijkanaal C, de Afrikahaven en de boogvormige Ringdijk die, niet al te serieus, de Inlaagpolder moest beschermen tegen overstroming. De Spaarndammerdijk, de basis van de boog afsnijdend, was daar wel voor aangelegd. In die beemd ligt een wandelroute, meestal zo overwoekerd dat je moet zoeken naar waar die v/a de Noorderweg begint, waar het ook niet staat aangegeven met een bord. Deze beemd groeit op de kleibodem van het voormalige IJ waarvan de Ringdijk daar de afscherming vormde.
In de ingelaste zomeravond-duurloop van maandag 27 juli j.l. hadden we met zijn negenen de route al rechtsom afgelegd, startend bij het parkeerplaatsje aan de Noorderweg (die ze om de een of andere reden meteen als ‘de afwerkplek’ betitelden) i.p.v. bij de pont. Ik wilde het risico van het bospad, na die zomerstorm van juli, niet ‘lopen’. Ik had toen een zomeravondloop in gedachten maar een stevige bui en harde wind gaf een volstrekt andere beleving.

Nu wel bij de pont gestart toch weer met andere 10 lopers dan 27/7 en linksom gelopen met een extra lus in het bos tussen A’damse en Noorderweg. Het gebied dat we belopen, west van de Machineweg, behoort bij gemeente Haarlemmerliede-Spaarndam, maar de grond is gekocht door de gemeente Amsterdam. De verlaten hoeve aan het oosteind v/d Noorderweg was eigendom van boerenfamilie van Andel (als ik het goed heb onthouden van de heer die we onderweg ernaar vroegen) die daar een boomgaard had. Een groot deel van de gaard is er nog, levert nog steeds volop peren en appels en is langs de paden overwoekerd met doornstruiken met grote zwarte bosbramen.
De heer die we aanklampten wist overigens te vertellen dat actie van plaatselijke bewoner Kees van (Duivenvoorde ?) er toe had geleid dat het gebied tussen zijkanaal C en Afrikahaven nog groen is en waarschijnlijk zal blijven, ook is gem. Amsterdam er de eigenaar van (o.a. d.m.v. uitkopen van de een na de andere boer).

Ik had het in de aankondiging over een spoor door manshoog gras gehad, maar omdat net was gemaaid, was daar geen sprake meer van. Helaas. Wel was het spoor vrij van distels.

Volgend jaar misschien nog eens.
Grt: Jan van Hout

 Verslag duurloop zondag 5 juli 2015

Voor de zekerheid de dag ervoor nogmaals internet geraadpleegd. Op mijn plattegrond staat: ‘gesloten van 1 maart tot 1 juli’. Maar op internet wordt 1 september gemeld. Verdorie! Gebeld naar ‘de Zandwaaier’. “Klopt. Er zijn 4 kalfjes geboren. De dieren kunnen daardoor geen drukte gebruiken”.

Wisentpad dus niet toegankelijk. Dan maar de route aan land-/oostkant van het Kraansvlak, het omheinde gebied waarin vanaf 2007 kleine groepjes wisenten, afkomstig uit Poolse dierentuinen, zijn uitgezet. Gebied was altijd al afgesloten voor publiek tot enige jaren terug beloping mocht over het aan de westkant gelegen Wisentpad.

Oostelijk grenst het fraai parkachtig landschap de Zandwaaier, vrij toegankelijk met een doodlopende afslag naar het meertje van Burdet waar een uitkijk is ingericht. Eind zaterdagmiddag had ik daar nog snel een andere looproute bekeken: korter, misschien mooier, maar met meer hoogteverschil. Het is een prachtige plek om op je gemak uit te kijken, maar we hebben geen wisenten gezien. Dat geluk moet je maar hebben, ook als je het Wisentpad aflegt.

Wisenten zijn Europese bizons waarvan er tot 1400 na Chr. ook in westelijk Europa in het wild hebben rondgezworven. In 1921 waren er nog 56 over, in dierentuinen. Hiermee is men erin geslaagd weer een levensvatbare populatie op te bouwen, al zou enig vreemd bizonbloed deze goed doen. De wisent is wat hoger en slanker dan zijn noord-amerikaanse familie, de ‘Buffalo’ waarvan er miljoenen op de prairie rondzwierven tot ze eind 19de eeuw bijna allemaal gedood waren, o.a. door, bij wijze van tijdverdrijf, afschieten door treinreizigers vanuit de coupé.

Aan de zuidzijde v/d Zandwaaier lopen we onder de spoorlijn Haarlem-Zandvoort door, willen rechtdoor naar Kraantje Lek, maar een hek-met-kettingslot verspert de recht-doorgang en we kunnen alleen linksaf, zodat het wat langer duurt met wat stevig klimwerk voor we, gegidst door José, Kraantje Lek bereiken. We besluiten meteen daar aan de koffie te gaan, i.p.v. in de Tetterode-hal 2km verderop, waar we zijn gestart en de auto’s staan.

Kraantje Lek is een bekende uitspanning-met-speeltuin aan de voet van klimduin de Blinkert, in 1542 gestart als herberg Rockaers, naar het dorp dat zo heette en nu als Overveen bekend staat. Daar stond eeuwenlang een enorme holle iep en het was die iep ‘waar de kindertjes vandaan kwamen’. In 2007 is het restant verwijderd en een jaar later vervangen door een bronzen, door beeldhouwer Jan Verkade vervaardigde, namaak.

Ondanks de veel kortere route hebben we geen tijd, en geen puf in die hitte, over om nog een ronde over landgoed Elswout te lopen dus bewaar ik dat voor een andere keer. Deels weer over de Zandwaaier keren we terug naar de startplek, wringen onze kleren uit en gaan op huis aan om vòòr het aanzwellend onweer terug te zijn.

Jan van Hout

 

Verslag duurloop zondag 14 juni 2015

Het idee om op 14 juni er ook een te houden kwam de woensdag ervòòr op. Za 13 juni, duinloopgroep-koffie+gebak-na bij de familie Sinnige, was een kans persoonlijk beginnende lopers over te halen mee te lopen met zo’n tocht. Mijn verhaal werd beleefd aangehoord, maar erna geen aanmeldende vingers.

De zondagmorgen erop op de parkeerplaats bij DEM toch één nieuwkoomster, en nog wat lopers die al eens eerder hadden meegedaan. Voor zover ik me herinner daarbij één die dezelfde route op 17 nov. 2013 ook had meegelopen.

Maar toen liep het tegen de winter en liepen we linksom. Nu het groen van gevorderde lente en route rechtsom.

Hier bleek het dijkje langs het Spaarndamse IJ, weer op weg terug naar pont Buitenhuis, te hoog begroeid om te beloopbaar te zijn voor lopers < 1,60m zonder kompas. We moesten dus op onze schreden terug naar het kortgezeisde spoor, dijk-af naar aangrenzend fietspad.

Cafetaria Visser was dit keer wel tijdig open dus hebben we er nagezeten met koffie, af en toe starend naar de overkant, waar andere mensen het zelfde deden maar dan naar onze kant toe. Zal ook zijn nut hebben.

Jan van Hout

Verslag duurloop zondag 31 mei 2015

(Foto’s : Gé Sinnige en van internet)
Schrok om 09.00uur wakker. Ik had alles al klaar staan dus gauw de loopkleren in, water over me toet, kam door me haar, broodje+thee en de auto in. Waarom dan toch altijd rode stoplichten ?
Ik was net op tijd op de parkeerplaats waar 5 lopers/loopsters fronsend hun klokje bekeken. Gelukkig was loper 6, Jannie, nog wat later.
De verwachting van de avond ervoor was bijgesteld van zonnig+20grC naar frisse wind en regen. De wind&wolken waren er en het spetterde licht, maar van onderweg herinner ik me verder geen neerslag. Op de Tolweg ri Uitgeest stop ik aan het eind van Boompjesven en verhaal over het tolveer en het latere tolhek dat zich op die plek bevond. Volgens Ralph stond het tolhek echter terug, bij de kruising waar de Neksloot westwaarts langs de Baandert begint. En hij heeft gelijk. Ook op de wandelkaart van Sepp&Majoor van 1902 (zie verslag KWF-loop juni vorig jaar) staat het hek daar aangegeven. Het hek, het Tolhek dus waarnaar de Tolweg is vernoemd, en de bijbehorende tol is in de 20-er jaren van de vorige eeuw weggehaald/afgeschaft. Tot 1662 was daar ook het veer dat toen overbodig was omdat, in opdracht van Anna van Renesse, ‘de Tolweg’ is aangelegd. Deze Tolweg vormde toen, tot de Laan der Nederlanden en bebouwing ten noorden daarvan in de 60-er jaren een stuk Hoflanderweg deed verdwijnen, het verlengde van respectievelijk die Hoflanderweg en Hoogdorperweg. Pal aan de noordzijde v/h latere W.Alexanderplantsoen maakte de Hoflanderweg een slinger, langs de niet meer bestaande uitspanning van van Duivenvoorde, en heette vanaf daar (v/a de van Riemsdijklaan) Hoogdorperweg. We lopen verder ri Uitgeest en gaan de 1e weg RA in : ’Assum’. Zo heet het weggetje en het gehucht waar het weggetje doorheen loopt. Misschien een nederzetting van niets, maar veel ouder dan de IJmond-dorpen/steden eromheen. Vooral het deel tussen dat weggetje en de spoorlijn was al in 1000 voor Chr bewoond. In de groenstrook tussen het oude weggetje en de nieuwbouwwijk Waldijk is een van de speeltoestellen een namaak van de kano uit 630 vChr. die gevonden is op de plek waar het bocht-viaduct ligt. Er heeft iemand rondgelopen met een romeins zwaard gezien de bronzen schedepunt die er is gevonden. De Romeinen hebben ten noorden van hun twee kampementen, die tussen Velser- en Wijkertunnel lagen en daarmee de meest noordelijke romeinse legerplaats waren op het vasteland van Europa, niets te vertellen gehad. Dus dat zwaard is ooit gevonden, gepikt, gepakt of buitgemaakt. Romeinse schrijver Tacitus verhaalt van een veldslag in de buurt van het huidige Velsen, die voor de Romeinen slecht afliep, waardoor dat buitgemaakt goed mogelijk is. Maar dan zouden er meer gevonden moeten zijn (of worden). Kano en schedepunt is te zien in ‘Het Huis van Hilde’ achter NS-station Castricum. Het is officieel een ‘depot’, d.w.z. een opslagplaats, qua lucht/temperatuurhuishouding en grootte geschikt om archeologische vondsten uit geheel Noord-Holland op te slaan en te bewaren. Geen museum dus, maar dat is een administratieve aanduiding. Bezoek is een echte aanrader !
Wat voor mensen woonden er? Stammen de Assummers (en wij) er vanaf? Spraken ze een Germaanse taal zoals wij of de taal van Kelten, die eeuwen vòòr de Germanen hier binnenkwamen? Interessant hierbij is de volgende tekst uit Wikipedia :

In oktober 2008 is een onderzoek (onder diverse groepen scholieren) naar de genetische oorsprong van de huidige Nederlanders gedaan: "Het Genoom van Nederland". De analyses laten zien hoe de voorouders van de onderzochte groep scholieren Nederland is binnengekomen:
77,5% kwam als jager/verzamelaar 35.000 jaar geleden in de Oude Steentijd (Paleolithicum) West-Europa binnen
20% kwam als boer 7.000 jaar geleden in de Nieuwe Steentijd (Neolithicum) Nederland binnen, en
2,5% kwam als recente immigrant
De conclusie lijkt te zijn dat de overgrote meerderheid van de huidige Nederlanders rechtstreeks afstamt van de eerste nomadische paleolithische jagers en verzamelaars die het grondgebied van het huidige Nederland binnentrokken. In de loop der tijden werden deze niet verdreven of vervangen door nieuwkomers (neolithische boeren en de latere Kelten en Germanen), zoals vaak werd gedacht, maar namen ze wel de gebruiken, taal en cultuur over van deze nieuwkomers.

Dus beste Assummers: u woont daar al meer dan drieduizend jaar. Komen wij aan met ons 700jaar Beverwijk + 400(?)jaar Agathenkyricha. Zelfs Rome, van 753 vChr, is niet zo oud als u.

We lopen verder en lezen het straatnaambordje: “Anna van Renesselaan jonkvrouwe wonende op slot Assumburg laat in 1662 de Tolweg en de Tolvaart aanleggen”, waardoor ik mijn echtgenote niet zie die in de voorbijrijdende trein verderop hevig naar ons/mij zwaait. Geblakerde aardappels die avond.
We lopen onder het station door en boven slaan we RA, de weg Uitgeest-Akersloot overstekend, naar het oostelijkste/oudste deel van Uitgeest en lopen noordwaarts door het fraaie oude dorp via Westergeest, Lange Buurt, Hoorne, Loet, de bebouwing uit over de Limmerweg waar we links stil staan bij het paadje naar molen ‘de Kat’. Verderop, meer noordelijk, aan de overkant van de doorgaande weg zien we molen ‘de Dog’ staan. 50jaar geleden was ik, met nog 3 andere vrienden, bezeten van vissen en soms wel 4 keer per week fietsten we na schooltijd in volle vaart naar Dorregeest om daar de hengel uit te gooien. We visten 1,5uur en fietsten dan weer zo hard mogelijk terug om op tijd voor het eten terug te zijn. Ik kan me niet herinneren dat we ooit voor wind of regen thuisbleven. Wel herinner ik me de molens als een baken in het land, toen nog ver weg van alle bebouwing. Molen ‘de Zien’ (foto 3) stond er toen nog, een brede reus, net als de Dog aan de overzijde. Op 7 september 1971 brandde de Zien af, de brandweerwagen, te smal voor het pad, reed rechts half de sloot in en blokkeerde de toegang voor elk ander blusmateriaal. Alleen de gietijzeren kruisas ligt er nog, naast de op die plek in 1972 (her)bouwde ‘de Kat’: een ranke molen uit Alblasserwaard die in 1971 in onderdelen lag opgeslagen in een Haarlems depot.
We lopen de Limmerweg verder af, steken vlakbij de Dog de weg over en volgen de Koogdijk. Ik houd de benaming van ‘maps’ maar aan, want bij de Dog staat op het bord: ‘Ziendijk’. De Koogdijk leidt eerst westwaarts en maakt dan een scherpe linkse bocht zuidwaarts, langs de rand van Uitgeest. Daar waar het fietspad richting Castricum begint is de Koogdijk weg/vergraven en volgen we de achterzijde van de Benesserlaan, tussen bebouwing en weiland. We moeten daar vlak langs het niet meer bestaande dorp ‘Benes’ hebben gelopen en verderop in het weiland zien we de 450jaar oude eendenkooi ‘van der Eng’ liggen, welke op gezette tijden open is voor publiek/rondleidingen. Een eendenkooi is een eeuwenoud stelsel van waaiervormige sloten, schuin op die sloot staande rietschermen, lokeenden, een kooikershondje en de kooiker om wilde eenden te vangen voor voedselaanvulling.
We lopen weer door en passeren ‘de Kuil’ en waterpartij de ik ‘de Zien’ noem. Een Uitgeestse mevrouw die dit hoort reageert meteen met de juiste benaming en met het verhaal ervan. Het is een afgraving als zandwinning voor aanleg van de provinciale weg tussen Uitgeest en Limmen, daarna door de Uitgeesters tot ‘de Kuil’ gedoopt en nadat de kuil was volgelopen met grondwater gebruikt als sportvisvijver. Het overheidsvoornemen om de kuil te bestemmen als vervuild-slibstortplaats leidde tot protest en tot de inzamelactie waarmee de visvereniging uiteindelijk de vijver kon kopen. Sindsdien dient het nog steeds als, verpacht, viswater.
We lopen door langs sportcomplex de Zien, het bruggetje over naar de doorgaande weg en dan RA naar en onderdoor het station. We steken wijk de Kleis door tot we op ‘Weeg’ staan: het westelijke verlengde van het weggetje ‘Assum’ aan de andere zijde van de Tolweg. Daar komt de Koogdijk weer te voorschijn, zuidwestwaarts lopend ri Heemskerk en verderop rechtsaf afbuigend en doodlopend nabij fietspad H’mskerk-Uitgeest ‘Het Tolpad’. Wij volgen Weeg naar het westen en bij de kruising, waar Weeg ‘Ziendijk’ gaat heten, gaan wij linksaf het Tolpad in naar Heemskerk en lopen langs de bebouwingsrand (langs de xxxx- Vennen) terug naar de parkeerplaats bij de Buurvrouw. Toch bijna 2 uur onderweg geweest, waar ik dacht maximaal 1,5uur nodig te hebben, de kleine omweg over het Tolpad niet inbegrepen.
Bij Ralph en Silvia met zijn allen nog even nagenoten van koffie en koek en vervolgens op eigen huis aan.

Jan van Hout

  

De duurloop van afgelopen zondag 12 april 2015

(Foto's : José en Alex)
Opkomst: 9 mezelf niet inbegrepen. Daar doe ik het voor. Wilde de loop aan de korte kant houden, met route idem 16 november 2014, maar andersom en met enkele afsnijdingen. Achteraf toch 1 uur 50 minuten gelopen, afgelegde afstand 11km. Komt neer op 6km/uur. We liepen natuurlijk sneller, maar zijn wat blijven hangen op de bijzondere plekken. Over een aantal daarvan had ik al verteld in het verslag van 16-11-2014, dus die laat ik nu voor wat ze zijn.
Nu steken via de stationstrappen het spoor over en gaan richting Amsterdam de dorpsweg aanhoudend.
We staan, nog in Halfweg & 5 minuten na de start, wel weer stil bij de gietijzeren spoorbrugdelen van het oorspronkelijke spoorlijntracé van 1839 (foto 1). Deze vervingen ergens halverwege de 19de eeuw de houten brugdelen die er eerder lagen. Staal, gewalst in profielen, bestond toen nog niet. Met staal, een gezuiverde vorm van ijzer (Koolstof <4%), is veel minder massa nodig voor de zelfde sterkte. Maar gietijzer heeft wel een vrijwel onbeperkte levensduur. Het behoudt eeuwenlang zijn mechanische eigenschappen en is bijna ongevoelig voor roest. Gietijzer kan ook enorm veel energie absorberen. Staal kan nog wel eens 'gek' worden zoals in 1996 de tuien v/d Erasmusbrug. Die begonnen door harde wind te vibreren en deze vibratie hield daarna zichzelf aan de gang. Er zijn ook beelden van 2007 van de toen 40jaar oude Mississippi River Bridge, Minneapolis, USA die zo sterk is gaan 'golven' dat de brug zichzelf vernietigde en daarbij het leven kostte van 13 mensen die de brug niet meer konden verlaten. Bij gietijzer is dat onmogelijk. In Brittannie staan gietijzeren bruggen van >150jaar oud die nog steeds dienst doen en kunnen doen.
Verderop gaat de dorpsweg onder het spoor door en meteen na dat viaduct gaan we links de trap op en boven weer links, terug dus, 'zo'n pad' in waar je alleen met de DEM-duurloop komt. Na 50m RA het dijkje op langs zijkanaal F. Na 100m steken we de brug over langs het veel jongere afwateringskanaal. Aan de overkant lopen we even een stukje links het dijkje op (foto 2) dat het oorspronkelijk restdeel van zijkanaal F doorsnijdt. Hier voert Ralph deels het woord met gegevens die ik nog niet had over de aanleg, 2de helft vorige eeuw, v/h afwateringskanaal.
Dan keren we terug op onze schreden en belopen de dijk aan de noordzijde afwateringskanaal, richting gemaal en banpaal. Dit kanaal verving zijkanaal F waarvan nog het begindeel vanaf de ringvaart bestaat en waar woonboten liggen, en voorbij het dijkje, waar Ralph verhaalde, nog een restant. Het gemaal belemmert elke vaarmogelijkheid richting Noordzeekanaal, wat zijkanaal F wel had. De dijk waarop we lopen stamt dus ook van de 2de helft van de vorige eeuw. Aan de overkant ligt de eeuwenoude, oorspronkelijke waterkering: de Spaarndammerdijk. Daar zien we ook de slinger van 'de Grote Braak' een beruchte dijkdoorbraak in de 18de eeuw. Het afwateringskanaal doorsnijdt de Spaarndammerdijk waar die naar links, naar ons toe dus, afbuigt. Na de bocht van de dijk waarop wij lopen bevinden we ons ook weer op de oorspronkelijke Spaarndammerdijk, dat hier aan de waterzijde bemetseld is. Vlak na de banpaal (foto 3) klimmen we het hek (type 'Noord-Hollands' !) over en slaan dan linksaf de opgespotenzandwoestenij (foto 5) van het Geuzenbos in en komen uit bij de Wethouder van Essenweg..
We steken over, lopen een verkorte route door het bomkrater/paddepoelenveld en lopen het wankele bruggetje over naar de uitkijktoren (foto 4) die, niet door mij, wordt beklommen. Was eerder boven: uitzicht werd/wordt nogal beperkt door boomtoppen. Dan lopen we langs de sloot het bos uit, slaan linksaf en volgen de Westpoortweg (S102) naar Ruigoord. Daar staan we weer stil bij de voormalige Gertrudiskerk. House klinkt door de, nog steeds kale, kerkdeur, maar via een zij-ingang kunnen en mogen we naar binnen (foto 6). Het is er zowaar mooi: nog steeds kerk eigenlijk, nog met het altaar aan de noordzijde. Dan keren we terug naar Halfweg over de resterende gedeeltes van de Bauduinlaan. D.Bauduin werd in 1876 de eerste dijkgraaf van de Houtrakpolder welke ontstond na drooglegging van het IJ. Stamt af van de rijke, adellijke Bauduin-familie die zich begin 18de eeuw vanuit Frankrijk in De Lage Landen vestigde. Zoeken op internet levert een groot aantal hoogwaardigheidbekleders op, van hofdames tot hoge militairen, burgemeesters en ministers aan toe.
Dan komen we weer aan op de parkeerplaats. Het was prachtig weer en wat is het dan toch een andere tocht, een ander smoel, vergeleken met de 16-11-2014. Elk seizoen, elk weertype levert een ander landschap en een ander loop op. We zitten (en genieten) nog even na met koffie&gebak bij Kaatje en gaan dan op huis aan.

Jan van Hout

 

 

Verslag DEM-Duurloop 22 februari 2015.

Foto's en plattegrond met route: Edwin van Es.
Vlnr en vbno : appel kamp Rooswijk, vm douchegebouw kamp Rooswijk, villa Rooswijk in betere dagen, villa van hoogovenslak, watertoren nu met woonappartementen, Zuider- en Kleine Sluis, plattegrond met looproute.

De route was op 2de Paasdag 2008 ook gelopen. In IJmuiden kregen we toen een enorme hagelbuiimage002 over ons heen, maar we konden schuilen bij de OPEL-dealer die die dag open was. We kregen zelfs koffie&koek van ze, tot het weer droog was en we rest van de route konden uitlopen.
Nu echter begonnen we bij P kinderboerderij de Baak aan de Westerhoutweg met eerst een ronde over het voormalige militaire kamp Rooswijk. Deze bevindt zich op de plek van FC Velsen-Noord en tennisvereniging de Gieteling, vlakbij de hoofdpoort van TATA-steel. Onlangs is daar een mooi wandelpad omheen aangelegd. In WOII zat de duitse bezetter daar, de staf in 'huize Rooswijk', een eerbiedwaardige rijkeluisvilla zoals Scheybeek en Akerendam, en de manschappen in houten barakken. 

Kamp Rooswijk appel

Het na mei 1945 totaal uitgewoonde Rooswijk brandde in 1947 tot de grond toe af. In begin 1951 werd het terrein gevorderd door Defensie, werden een aantal stenen barakken gebouwd en 30 beroeps- en 140 dienstplichtige manschappen van de 2e Instructie Batterij van het Regiment Zware Luchtdoelartillerie 'YPENBURG' er gehuisvest. Rond 1967 hield de militaire functie op te bestaan en in 1975 werd een deel van het terrein door Hoogovens in gebruik genomen als rangeerterrein. Van de stenen barakken zijn er nu nog 2 over en 2 jaar geleden stond van een derde gebouw nog twee muren overeind.
Wie zelf in dienst is geweest zal het verslag van dpl manschap Ad van der Waart met plezier lezen (link: http://www.stelling-amsterdam.nl/mensen/waart/index.php) Herkenbaar is het tijdverdrijf en b.v. de 'stapavond' op woensdag als je later binnen (meestal 24.00uur mocht) zijn. Dit gebeurde dus ook bij ons om de hoek en niet, zoals destijds voor mij, aan de andere kant van het land.

Huize Rooswijkimage003Bij de kruising Wenckebachstraat/Grote Hout- of Koningsweg bekijken we de villa die ooit een Hoogovendirecteur huisvestte en letterlijk van Hoogovens was, omdat de stenen ervan zijn gebakken van Hoogovenslak. Hoogovenslak (van het engelse 'slag' wat smurrie betekent) is 'het vel' van lichtere niet-ijzerdeeltjes dat door het lagere soortelijk gewicht boven komt drijven als de pan ijzer een tijdje staat. Deze slak, van Hoogoven- en staalpannen, is overigens zodanig veel dat het de moeite was de cementfabriek CEMIJ (nu ENCI) bij te zetten. Overigens is ook de energiecentrale , v.h. de PEN, er neergezet om het hoogovengas te verwerken. Van elke 2000ton hoogovenproductie is iets meer dan 300ton ruwijzer en de rest gas. 1700 ton gas (gewicht !): een ontzagwekkende hoeveelheid, maar zo caloriearm dat het gemengd wordt met rijker gas om zinvolle verbranding en energieopbrengst te krijgen.
Bij de pont moet we wachten, maar de zon schijnt, dus dat is om uit te houden. Aan de overkant lopen we door de Lange Nieuwstraat, slaan bij de HEMA rechtsaf, het plein over en volgen de Wijk aan Zeeërweg tot de watertoren die we van dichtbij bekijken. De toren staat nog op een duin en volgens Jean Roefstra, archeoloog te Beverwijk' kan daar diep onder het zand de nederzetting Arcum, of Adrichem zich bevinden. Het Adrichem aan onze Aagtendijk danken we aan de adellijke familie die zich de naam Adrichem aanmat en het kasteel bewoonde dat ooit stond op de camping, die zich achter de nog aanwezige slotgracht bevindt. Het pad tussen de DEM-voetbalvelden door vanaf het restaurant richting sporthal is overigens de eeuwenoude 'Adrichemlaan', ooit de enige toegang vanaf de Hoflanderweg naar het kasteel.

image005image006Dan komen we bij de oudste 2 sluizen van IJmuiden: de Kleine sluis en de Zuidersluis. Het kanaal heeft dus 4 sluizen naar/van zee en aan die twee sluisjes zie je hoe breed of smal het kanaal ooit was.
We lopen over de deuren er overheen en lopen verder overr de Middensluis, de Grote Sluis en richting spuigemaal over de locatie waar de 5de, nog veel grotere sluis is gepland. Als u nog eens op het CS Amsterdam bent, is het leuk om te weten dat je op een in het IJ opgespoten eiland loopt dat is aangelegd met zand uit het duingebied waar de IJmuidersluizen zijn aangelegd.
Als we terug zijn zijn we >2uur onderweg geweest, inclusief wachten op de pont. Bij 'de Baak' smaakt de automatenkoffie zowaar voortreffelijk. Waar vind je dat nog voor 50cent/beker ?

image001 


 

20051414 SkateboardCourtBroekpoldera 1

Verslag Dem-duurloop van afgelopen zondag 18 januari 2015 vanaf Citadelplein Broekpolder :

Weersverwachting was: regen/natte sneeuw, temperaturen net >0. Vooral omgeving IJmond. Ik heb vaker dit soort verwachtingen gezien en ze klopten ook meestal, tenzij ik die ochtend ging hardlopen. Dan werd het net een uur of twee lang droog en nam de wind even pauze. Zo ook afgelopen zondag 18 januari. Straten, pleinen, paden en grasvelden stonden vol plassen, of gewoon blank. Maar wij startten met een heel lichte miezer die na 10minuten ook nog ophield. Uiteraard kwam de neerslag alsnog toen we thuis aan de koffie zaten.

Ik had geparkeerd in de parkeergarage onder de VOMAR waar het droog en windvrij is. Daar ging het mis op de uitgangstrap naar het midden van het Citadel-plein. De deur naar buiten was op slot en de deur waardoor ik het trapportaal binnenging had van binnen geen kruk. Ik zat dus opgesloten net als Margreet, die achter me aan was gelopen. Wij bonzen op het raam om aandacht van de lopers die we tegen de winkelpui zagen staan wachten. Laura snapte meteen onze paniek en rende via de auto-ingang naar de deur waardoorheen wij gekomen waren. Ze gebruikte niet de kruk, wel de knop naast haar en de deur zwaaide open. Zo’n knop zat ook achter me, binnen dus. Me weer laten opsluiten, drukken, deur ging open, 13 mensen met pret…..

Maar gauw gaan lopen dus. 15e deelneemster Jannie kwam nog net op tijd aanspurten met fiets en we begonnen met een ronde om het archeologisch monument ‘de Vlaskamp’ tussen Citadel en NS-station Heemskerk. Dit wijkdeel mag niet bebouwd, niet diepwortelend beplant en er mag vooral niet gegraven worden. Het oorspronkelijk bodemvlak is bedekt met canvas met daarop 30cm klei. Ten noordwesten en zuidoosten is, voorafgaande aan de bouw, uitgebreid onderzoek gedaan.janeerste Hierbij zijn bewoningssporen van drie families (sibbes ?) gevonden, w.o. van ploegen, sloten, akkers waarop zeker ook vlas (Vlaskamp) is verbouwd, steunpalen en ritueel begraven vee. En een aantal rituele offerplaatsen, waarvan de plek van de offerpoel nu duidelijk is aangegeven. Dit soort poelen zijn door heel (Germaans?) Europa gevonden waarbij tussen Haarlem en Alkmaar zo’n 23.

De skatebaan is meteen aangelegd als monument voor een verre toekomst. Als over pakweg tienduizend jaar dit bouwsel van onze 21ste eeuwse beschaving wordt gevonden en onderzocht zal men in het beton plastic poppetjes, dinky-toys en andere informatie over de mensen van nu en hier, inclusief de DEM duurloop, vinden. Het monument, dat is ingericht vol symbolische verwijzingen naar het leven van zo’n 2000jaar geleden aan de rand van het Oer-IJ, moet zo blijven tot onderzoek technisch mogelijk is zonder opgraven (= is meestal gelijk vernietiging). jantweedeHet is geen grote ronde, levert ons natte voeten op en we steken de Citadel weer over naar de fiets/voetgangersbrug die in mei 2014 over de A9 is aangelegd naar weg naast de (St)Aagtendijk.

Deze dijk moet in 1200NC al bestaan hebben. Begonnen bij de Hoflanderweg en eindigend nabij voetbalclub ODIN waar het dijkdeel nu Zuiderrnaatweg heet. Later is de dijk vanaf even ten zuiden van fort Veldhuis verlengd tot wat nu de Meldijk (Uitgeest) heet. Is vernoemd of naar St Agatha, zoals het dorp rond de Grote Kerk van Beverwijk vroeger heette, of dankt zijn naam aan ‘Aagt’ wat laag land betekent. De dijk aan ‘de overkant’ is de ‘Groene Dijk’ die verder zuidelijk ‘Zeedijk’ heet en via Buitenhuis/Nauerna doorloopt tot de Zaanstreek. Beverwijk en Velsen lagen hoog genoeg waardoor bedijking van ‘onze’ kant van Wijkermeer en IJ pas weer nodig was vanaf Santpoort met de ‘Slaperdijk’, verder oostwaarts ‘Spaarndammerdijk’ tot ver in de (anno 2015) huidige bebouwde kom van Amsterdam. Tussen de dijken stroomde het IJ, westelijk van Buitenhuis Wijkermeer geheten, bij Beverwijk noordwaarts afbuigend en versmallend tot de nog steeds bestaande ‘Kil’ tot voorbij Busch en Dam tot het ter hoogte van Krommenie (den Crommen IJe) in het Uitgeestermeer uitmondde. In de 14de eeuw is de stroom bij Busch, ten zuiden van Krommenie, afgedamd waardoor het Busch en Dam ging heten. In de dam zat oorspronkelijk een sluis voor het scheepvaartverkeer. Later is deze vervangen door een zgn ‘slof’, een apparaat dat de scheepjes van toen over de dam heen takelde. Onder aan de dam staat onder het kozijn van het huis ‘de Slof’ nog een sluitsteen van de sluis van toen.

Wie wel eens heeft staan kijken bij ‘Les Ecluses’ in het ‘Canal du Midi’ nabij Beziers, Zuid-Frankrijk heeft naast de sluizen een slofachtige constructie gezien die schepen op rubberbanden over een hellend vlak omhoog en omlaag vervoert. Ook een soort slof eigenlijk.

De Kil is in de 18de eeuw nogmaals afgedamd met ‘de Nieuwendijk’, die pal zuidelijk van het gasstation, tussen Aagten- en Assendelfter Zeedijk ligt.

Beide dijken zijn later onderdeel geworden van de stelling van Amsterdam, waarover ik al eens heb verhaald en dat ik nu hier niet nogmaals zal doen.

De volgende duurloop komende zondagochtend 22 februari 2015
Grotendeels zelfde route als die van 24 maart 2008 (2de Paasdag), maar nu begonnen met een ronde over het voormalige militaire kamp Rooswijk. Vandaar per pont naar IJmuiden, over het oude Adrichem heen en over de sluizen terug.
Start om 09.30uur, vanaf parkeerplaats bij kinderboerderij de Baak, Westerhoutweg Beverwijk. Duur: afhankelijk van voortgang maximaal 2 uur, wacht-/vaartijd pont NIET meegerekend. Evt koffie na kan bij de Baak in de kantine. Er is een warme dranken-automaat, 50ct per beker ongeacht inhoud. Automaat kan niet wisselen.

Jan van Hout

 De duurloop van afgelopen zondag 16 november 2014:

De DEM-duurloop ontbreekt het niet aan goede beoordelingen, maar de laatste 2 wel aan een redelijke opkomst. 16 november 1 deelnemer, de keer ervoor, 26 oktober, niemand. Nu loop ik op zondagochtend toch wel en indien alleen ook met plezier. Alleen wat zonde van de moeite die je er in steekt t.a.v. berichtgeving in krantjes, internetsites en folders. Die zondag 26 oktober trouwens heb ik niet precies de geplande route gelopen, maar de route ‘er omheen’, langer dus. Waarin o.a. de Vlewose weg tussen Egmond en Castricum: het deel tussen de Hogeweg nabij Egmond en de Grote Veldweg, tussen camping Bakkum. en het strand.

Het is de meest westelijke weg, lang, slingerend, veel hoogteverschil, door terrein vlak achter de zeereep, dus laag begroeid. En fraai. Gé en Rinus hadden deze weg in februari 2010 ook verkend en ingepland voor de BE MORE ULTRA RUN van donderdagavond 25 maart 2010, een sponsorloop van 50km voor het goede doel vanaf AV DEM è Egmond è Noordpier en terug, maar Vlewo was ivm broedseizoen maart-juni afgesloten tussen Scheilaan en Middenweg zodat de groep al bij het Vogelduin het strand op moest. Maar dat was toen.

Als je in de halve van Egmond na de strandopgang achter Zoomers linksaf het onverharde pad inloopt bevind je je ook op de Vlewoseweg en aan het eind voorbij de Grote Veldweg (waar ‘Egmond’ RA slaat) is het deel dat ik liep.

In de verte zie ik drie gele loopjacks, ze gaan niet heel hard, ik loop op ze in en ga ze voorbij. Ze ogen Noord-Afrikaans, (Egyptisch ?) maar het gesprek is in het Noord-Hollands. Met Noord-Hollands accent. Bij de Scheilaan sta ik stil en raadpleeg ik de kaart, de mannen komen weer voorbij en blijven staan. “Hé, jij bent toch die ultra-loper !?” roept een tegen me en ik ontken, maar hij gelooft me niet. Hij gelooft ook niet dat ik die ochtend in Egmond ben gestart en hij houdt het op Leeuwarden….. Ik laat het maar zo en loop verder met ze op tot aan de Grote Veldweg waar ze versnellen tot echt hard en bij de van Oldeborghweg volledig instorten (met mij op 20m afstand nog steeds in duurlooptempo). Ze geloven mijn ontkenning nu helemaal niet, en ik laat, toch wel gevleid, het maar weer zo en zeg ze gedag. Later kom ik op het idee dat zij me misschien voor de Castricummer Ron Theunisse hebben aangezien, wellicht vanwege de op natuurlijk gerangschikte haardracht die Ron en ik gemeen hebben.

T.z.t. en bij voldoende belangstelling zet ik deze route toch nog eens op het programma. Is de inspanning meer dan waard.

16 november dan nu, vanaf parkeerplaats achter NS-station Halfweg naar Ruigoord en langs de Banpaal terug.

100meter verderop westwaards begint de Bauduinlaan vanaf de Houtrakkersweg in noordelijke richting. Na 100m.passeren we links het sporthalletje van, op 29 jan. 2014 failliet verklaarde, Gym de Benjamin, waar ik 31 dec. vorig jaar de Oliebollenloop liep. De start met een vuurpijl en vette olie-/berlinerbollen + appelflappen na de finish. Inmiddels zie ik op de website dat GdB 31 dec. a.s. toch weer deze loop organiseert: Een of twee fraaie rondes van 5km door het parklandschap dat begin 70er jaren is aangelegd als onderdeel van recreatieschap Spaarnwoude. De Bauduinlaan houdt daar op en we lopen wat slingerpaden langs de grote vijver in noordelijke richting. Na de heuvel op het noordelijkste deel v/h park passeren we de kruising waar de Bauduinlaan weer te voorschijn komt. Even verderop, op wat vroeger het meest zuidoostelijke punt van ‘Het Ruige Oord´, ook wel ´Kooijeneiland´eiland genoemd, was, is men bezig de eendenkooi weer aan te leggen waar deze zo’n 200 jaar geleden ook lag.

Langs dit deel van de weg staan enkele boerenwoningen van begin vorige eeuw, op een terp, maar nog wel op de oorspronkelijke bodem van het IJ. Een heel groot deel van het land tussen Hafweg/Buitenhuis en Amsterdam is in de afgelopen 40 jaar meters opgehoogd met zeezand om de in die tijd aangelegde Amerika- en Afrika-havens de diepte te kunnen geven die invaarbaar was vanaf het Noordzeekanaal.

                                                    

                                       Infobord eendenkooi, zuidpunt voormalige eiland

janbord 1

Ruigoord gezien in richting ZO

jan2 2Dat is goed te zien als we de rand van het dorp Ruigoord bereiken. Het ligt nu in een diepte, terwijl het in de 80’er jaren nog boven het omringende land uitstak.

Hetzelfde is overigens aan de gang ten oosten van Nauerna, langs en aan onze kant v/h kanaal. Er wordt een industriepark aangelegd en de weg erdoor loopt sinds kort jaren langs een metershoge zandwal.

We bereiken de Westpoortweg, gaan daar linksaf, 200m verderop weer linksaf naar de ingang van het dorp Ruigoord.

                                                                                                                                        De Godin

IMG 2436

We lopen eerst over de oostelijke dijk, langs het beeld van de godin (?), daar linksaf en 50m verderop links de dijk af, bruggetje over, het weggetje op dat je nu de hoofdstraat van Ruigoord zou kunnen noemen, maar dat eigenlijk weer de Bauduinlaan is die in vroeger tijden dé verbinding was tussen Halfweg en het dorp Ruigoord. In het gebouw van de voormalige Gertrudiskerk (zie mijn verslag van duurloop d.d. 1 dec. 2013) is een feest aan de gang. De ‘muziek’ bonkt ons tegemoet. We praten wat met enkele bezoekers die buiten staan en ik maak een opmerking over de belabberde staat van onderhoud van de kerk, wat vooral te zien is aan de toegangsdeur, dat ooit een solide, prachtig gesneden stuk houtwerk was. Ze zijn het tot mijn verrassing helemaal eens met mijn opmerking dat ik: “van een stel kunstenaars als jullie toch wel verwacht dat je je hand niet omdraait voor een stuk eerlijk en hoognodig onderhoud”. “Dat heeft de pastoor die in 1972 de sleutel aan jullie overhandigde toch niet verdiend” licht ik toe. Dat moet ik uitleggen, dat doe ik en ik verbaas me weer dat ze zo weinig weten van de toch wel spectaculaire gebeurtenissen van de afgelopen 40 jaar in het dorp waar ze werken in hun ateliers (nogmaals: zie mijn verslag van 1 dec. 2013).

 

Voormalige St Gertrudiskerk                                       Geuzenbos,pad, sloot, bruggetje en hooglanders

IMG 2440

jan5 1

 We verlaten het dorp weer, slaan bij de windturbine linksaf de S102/Westpoortweg weer op richting A’dam. Na 500m gaan we rechts de weg af over het restant van een dijk heen het ‘Geuzenbos’ in, de sloot langs, de Hooglanders voorbij en bij de uitkijktoren (weinig te zien door de boomtoppen) linksaf het wiebelbruggetje over.

Weer terug langs de andere kant van de sloot, bij de S102 rechtsaf en bij/langs de volgende sloot weer rechtsaf zuidwaarts. Ik had die gaten gezien op Google Maps en ik wilde ze van dichtbij zien.,Zo zagen die bomkraters op Utah-Beach er ook uit.

Op internet vond ik zelfs een foto vanuit (de ?) Amerikaanse bommenwerpers die dit mogelijk op hun geweten hadden. Ik erheen. Het was onderdeel van het Geuzenbos, aangekocht/beheerd door Natuurmonumenten. Iets over ‘paddepoelen’, op het infobord. In het bos een jong stel bezig met houthakken. Voor eigen gebruik. Gezien uiterlijk kunstenaars uit Ruigoord. Ik spreek hem aan en vraag hem over die gaten. Het antwoord is in het Nederlands met Engelse tongval. Hij bevestigt dat van Ruigoord en van zijn afkomst, zij kijkt van een afstand wantrouwig toe. De herkomst van die gaten is hem onbekend en ik vraag hem of zijn granddad bij de RAF heeft gediend. Hij snapt het meteen en schiet gierend in de lach. ‘Granddad was innocent ’ meldt hij, hij geeft me een hand en wenst me nog nagiegelend veel succes. Een maand later vroeg ik het een oudere Nederlandse voorbijganger en die vertelde me dat op de bodem van toen nu die meters zeezand lagen, dat van een evt bombardement niets meer te zien zou zijn en dat die ronde vijvers inderdaad recent aangelegd waren. Beetje sneu voor mijn verhaal, maar toch wel goed ook als je beseft dat het anders om bombardementen ging. Hij vertelde ook dat dichtbij

                          Zicht v/a Spaarndammerzeedijk over het voormalige IJjan6 1

 

Halfweg een boerderij destijds was getroffen door een neergeschoten oorlogsvliegtuig waarbij doden vielen onder bewoners en bemanning.

Het paddenpoeldeel is klein en na enkele minuten bereiken we de Weth.v.Essenweg, steken die over en gaan het struinpad op richting het gemaal in het tegenwoordig genoemde zijkanaal F, vlak langs de A5. De oude Spaarndammerdijk loopt er langs en die volgen we terug richting Halfweg, langs ‘de Banpaal’, ook wel ‘Limietpaal’ genoemd, van 1624. Deze gaf niet alleen de gemeentegrens van Amsterdam aan, maar vooral voorbij welke grens iemand verboden was zich te bevinden als deze door het stadsbestuur officieel uit Amsterdam verbannen was.

Banpaal, Spaarndammer zeedijk nabij Halfwegjan7 1 

Dit deel van de Spaarndammer Zeedijk, die tegenwoordig doorloopt tot ver binnen de bewoonde/bebouwde kom van Amsterdam, is aan de voormalige waterzijde bemetseld om bestand te zijn tegen golfslag.

Bij de oorspronkelijke restanten van zijkanaal F steken we linksaf het bruggetje over, langs de woonboten, het sportveld over en daarvan in de hoek het gribuspaadje op linksaf langs de spoorlijn, dan onder de spoorlijn door en terug richting station Halfweg dat minder dan 500m verderop

is. Deze spoorlijn, tussen Amsterdam en Haarlem, is de eerste en oudste van Nederland, uit 1839 toen het Wijkermeer en het IJ er nog lag en Halfweg een smalle landverbinding vormde tussen IJ en Haarlemmermeer in de route Haarlem - A’dam. Bij Halfweg is de lijn in de vorige eeuw enkele meters noordwaarts verplaatst. Van het oorspronkelijke traject liggen de oude gietijzeren, inmiddels tot monument verklaarde, spoorbrugdelen nog over de sluizen die destijds tussen IJ en Haarlemmermeer de vaarverbinding vormden. Dan bereiken we na 1uur 40minuten het NS-station en de auto die op de parkeerplaats erachter staat. We nemen nog een kop koffie bij Kaatje, een beetje verscholen eettentje aan de overkant van de weg, pal langs het spoor en gaan dan op huis aan. Het is nog steeds grijs en donker en het miezert. Goed te zien op de opnames die Alex met zijn mobiel maakte. Voor foto’s een beperkt toestel, maar juist daarom zijn sommige opnames adembenemend mooi geworden.

Vooral als je beseft dat het merendeel niet meer dan opgespoten zand is

hier en daar vermengd met bouwafval, dat op de een of andere wijze onbebouwd is gebleven waarna de natuur haar gang is gegaan. De natuur die ook daarop gewoon groeit en, ondanks alle troep, begroeiing schept die, zoals in het Geuzenbos en verder oostwaarts ‘de Bretten’, de moeite waard is om te worden opgekocht , beheerd en bewaard door Natuurmonumenten. De Bretten is trouwens ook nog op een heel andere wijze bijzonder. Maar dat komt een andere keer, een andere DEM-duurloop.

Volgende DEM-duurloop: zondagochtend 22 februari a.s. om 09.30uur vanaf parkeerplaats kinderboerderij de Baak, Westerhoutweg .

De duurloop van afgelopen zondag 16 november 2014:

De DEM-duurloop ontbreekt het niet aan goede beoordelingen, maar de laatste 2 wel aan een redelijke opkomst. 16 november 1 deelnemer, de keer ervoor, 26 oktober, niemand. Nu loop ik op zondagochtend toch wel en indien alleen ook met plezier. Alleen wat zonde van de moeite die je er in steekt t.a.v. berichtgeving in krantjes, internetsites en folders. Die zondag 26 oktober trouwens heb ik niet precies de geplande route gelopen, maar de route 'er omheen', langer dus. Waarin o.a. de Vlewose weg tussen Egmond en Castricum: het deel tussen de Hogeweg nabij Egmond en de Grote Veldweg, tussen camping Bakkum en het strand.
Het is de meest westelijke weg, lang, slingerend, veel hoogteverschil, door terrein vlak achter de zeereep, dus laag begroeid. En fraai. Gé en Rinus hadden deze weg in februari 2010 ook verkend en ingepland voor de BE MORE ULTRA RUN van donderdagavond 25 maart 2010, een sponsorloop van 50km voor het goede doel vanaf AV DEM ==> Egmond ==> Noordpier en terug, maar Vlewo was ivm broedseizoen maart-juni afgesloten tussen Scheilaan en Middenweg zodat de groep al bij het Vogelduin het strand op moest. Maar dat was toen.
Als je in de halve van Egmond na de strandopgang achter Zoomers linksaf het onverharde pad inloopt bevind je je ook op de Vlewoseweg en aan het eind voorbij de Grote Veldweg (waar 'Egmond' RA slaat) is het deel dat ik liep.
In de verte zie ik drie gele loopjacks, ze gaan niet heel hard, ik loop op ze in en ga ze voorbij. Ze ogen Noord-Afrikaans, (Egyptisch ?) maar het gesprek is in het Noord-Hollands. Met Noord-Hollands accent. Bij de Scheilaan sta ik stil en raadpleeg ik de kaart, de mannen komen weer voorbij en blijven staan. "Hé, jij bent toch die ultra-loper !?" roept een tegen me en ik ontken, maar hij gelooft me niet. Hij gelooft ook niet dat ik die ochtend in Egmond ben gestart en hij houdt het op Leeuwarden..... Ik laat het maar zo en loop verder met ze op tot aan de Grote Veldweg waar ze versnellen tot echt hard en bij de van Oldeborghweg volledig instorten (met mij op 20m afstand nog steeds in duurlooptempo). Ze geloven mijn ontkenning nu helemaal niet, en ik laat, toch wel gevleid, het maar weer zo en zeg ze gedag. Later kom ik op het idee dat zij me misschien voor de Castricummer Ron Theunisse hebben aangezien, wellicht vanwege de op natuurlijk gerangschikte haardracht die Ron en ik gemeen hebben.
T.z.t. en bij voldoende belangstelling zet ik deze route toch nog eens op het programma. Is de inspanning meer dan waard.

16 november j.l. dan nu, vanaf parkeerplaats achter NS-station Halfweg naar Ruigoord en langs de Banpaal terug.
100meter vanaf de parkeerplaats westwaards begint de Bauduinlaan vanaf de Houtrakkersweg in noordelijke richting. Na 100m.passeren we links het sporthalletje van, op 29 jan. 2014 failliet verklaarde, Gym de Benjamin, waar ik 31 dec. vorig jaar de Oliebollenloop liep. De start met een vuurpijl en vette olie-/berlinerbollen + appelflappen na de finish. Inmiddels zie ik op de website dat GdB 31 dec. a.s. toch weer deze loop organiseert: Een of twee fraaie rondes van 5km door het parklandschap dat begin 70er jaren is aangelegd als onderdeel van recreatieschap Spaarnwoude. De Bauduinlaan houdt daar op en we lopen wat slingerpaden langs de grote vijver in noordelijke richting. Na de heuvel op het noordelijkste deel v/h park passeren we de kruising waar de Bauduinlaan weer te voorschijn komt. Even verderop, op wat vroeger het meest zuidoostelijke punt van 'Het Ruige Oord´, ook wel ´Kooijeneiland´eiland genoemd, was, is men bezig de eendenkooi weer aan te leggen waar deze zo'n 200 jaar geleden ook lag.

Langs dit deel van de weg staan enkele boerenwoningen van begin vorige eeuw, op een terp, maar nog wel op de oorspronkelijke bodem van het IJ. Een heel groot deel van het land tussen Hafweg/Buitenhuis en Amsterdam is in de afgelopen 40 jaar meters opgehoogd met zeezand om de in die tijd aangelegde Amerika- en Afrika-havens de diepte te kunnen geven die invaarbaar was vanaf het Noordzeekanaal.

Dat is goed te zien als we de rand van het dorp Ruigoord bereiken. Het ligt nu in een diepte, terwijl het in de 80'er jaren nog boven het omringende land uitstak.
Hetzelfde is overigens aan de gang ten oosten van Nauerna, langs en aan onze kant v/h kanaal. Er wordt een industriepark aangelegd en de weg erdoor loopt sinds kort jaren langs een metershoge zandwal.
We bereiken de Westpoortweg, gaan daar linksaf, 200m verderop weer linksaf naar de ingang van het dorp Ruigoord.

We lopen eerst over de oostelijke dijk, langs het beeld van de godin (?), daar linksaf en 50m verderop links de dijk af, bruggetje over, het weggetje op dat je nu de hoofdstraat van Ruigoord zou kunnen noemen, maar dat eigenlijk weer de Bauduinlaan is die in vroeger tijden dé verbinding was tussen Halfweg en het dorp Ruigoord. In het gebouw van de voormalige Gertrudiskerk (zie mijn verslag van duurloop d.d. 1 dec. 2013) is een feest aan de gang. De 'muziek' bonkt ons tegemoet. We praten wat met enkele bezoekers die buiten staan en ik maak een opmerking over de belabberde staat van onderhoud van de kerk, wat vooral te zien is aan de toegangsdeur, dat ooit een solide, prachtig gesneden stuk houtwerk was. Ze zijn het tot mijn verrassing helemaal eens met mijn opmerking dat ik: "van een stel kunstenaars als jullie toch wel verwacht dat je je hand niet omdraait voor een stuk eerlijk en hoognodig onderhoud". "Dat heeft de pastoor die in 1972 de sleutel aan jullie overhandigde toch niet verdiend" licht ik toe. Dat moet ik uitleggen, dat doe ik en ik verbaas me weer dat ze zo weinig weten van de toch wel spectaculaire gebeurtenissen van de afgelopen 40 jaar in het dorp waar ze werken in hun ateliers (nogmaals: zie mijn verslag van 1 dec. 2013).

We verlaten het dorp weer, slaan bij de windturbine linksaf de S102/Westpoortweg weer op richting A'dam. Na 500m gaan we rechts de weg af over het restant van een dijk heen het 'Geuzenbos' in, de sloot langs, de Hooglanders voorbij en bij de uitkijktoren (weinig te zien door de boomtoppen) linksaf het wiebelbruggetje over.
Weer terug langs de andere kant van de sloot, bij de S102 rechtsaf en bij/langs de volgende sloot weer rechtsaf zuidwaarts. Ik had die gaten gezien op Google Maps en ik wilde ze van dichtbij zien. Zo zagen die bomkraters op Utah-Beach er ook uit. Op internet vond ik zelfs een foto vanuit (de ?) Amerikaanse bommenwerpers die dit mogelijk op hun geweten hadden. Ik erheen. Het was onderdeel van het Geuzenbos, aangekocht/beheerd door Natuurmonumenten. Iets over 'paddepoelen', op het infobord. In het bos een jong stel bezig met houthakken. Voor eigen gebruik. Gezien uiterlijk kunstenaars uit Ruigoord. Ik spreek hem aan en vraag hem over die gaten. Het antwoord is in het nederlands met engelse tongval. Hij bevestigt dat van Ruigoord en van zijn afkomst, zij kijkt van een afstand wantrouwig toe. De herkomst van die gaten is hem onbekend en ik vraag hem of zijn granddad bij de RAF heeft gediend. Hij snapt het meteen en schiet gierend in de lach. 'Granddad was innocent ' meldt hij, hij geeft me een hand en wenst me nog nagiegelend veel succes. Een maand later vroeg ik het een oudere Nederlandse voorbijganger en die vertelde me dat op de bodem van toen nu die meters zeezand lagen, dat van een evt bombardement niets meer te zien zou zijn en dat die ronde vijvers inderdaad recent aangelegd waren. Beetje sneu voor mijn verhaal, maar toch wel goed ook als je beseft dat het anders om bombardementen ging. Hij vertelde ook dat dichtbij Halfweg een boerderij destijds was getroffen door een neergeschoten oorlogsvliegtuig waarbij doden vielen onder bewoners en bemanning.
Het paddenpoeldeel is klein en na enkele minuten bereiken we de Weth.v.Essenweg, steken die over en gaan het struinpad op richting het gemaal in het tegenwoordig genoemde zijkanaal F, vlak langs de A5. De oude Spaarndammerdijk loopt er langs en die volgen we terug richting Halfweg, langs 'de Banpaal', ook wel 'Limietpaal' genoemd, van 1624. Deze gaf niet alleen de gemeentegrens van Amsterdam aan, maar vooral voorbij welke grens iemand verboden was zich te bevinden als deze door het stadsbestuur officieel uit Amsterdam verbannen was.
Dit deel van de Spaarndammer Zeedijk, die tegenwoordig doorloopt tot ver binnen de bewoonde/bebouwde kom van Amsterdam, is aan de voormalige waterzijde bemetseld om bestand te zijn tegen golfslag.
Bij de oorspronkelijke restanten van zijkanaal F steken we linksaf het bruggetje over, langs de woonboten, het sportveld over en daarvan in de hoek het gribuspaadje op linksaf langs de spoorlijn, dan onder de spoorlijn door en terug richting station Halfweg dat minder dan 500m verderop
is. Deze spoorlijn, tussen Amsterdam en Haarlem, is de eerste en oudste van Nederland, uit 1839 toen het Wijkermeer en het IJ er nog lag en Halfweg een smalle landverbinding vormde tussen IJ en Haarlemmermeer in de route Haarlem - A'dam. Bij Halfweg is de lijn in de vorige eeuw enkele meters noordwaarts verplaatst. Van het oorspronkelijke traject liggen de oude gietijzeren, inmiddels tot monument verklaarde, spoorbrugdelen nog over de sluizen die destijds tussen IJ en Haarlemmermeer de vaarverbinding vormden. Dan bereiken we na 1uur 40minuten het NS-station en de auto die op de parkeerplaats erachter staat. We nemen nog een kop koffie bij Kaatje, een beetje verscholen eettentje aan de overkant van de weg, pal langs het spoor en gaan dan op huis aan. Het is nog steeds grijs en donker en het miezert. Goed te zien op de opnames die Alex met zijn mobiel maakte. Voor foto's een beperkt toestel, maar juist daarom zijn sommige opnames adembenemend mooi geworden.
Vooral als je beseft dat het merendeel niet meer dan opgespoten zand is
hier en daar vermengd met bouwafval, dat op de een of andere wijze onbebouwd is gebleven waarna de natuur haar gang is gegaan. De natuur die ook daarop gewoon groeit en, ondanks alle troep, begroeiing schept die, zoals in het Geuzenbos en verder oostwaarts 'de Bretten', de moeite waard is om te worden opgekocht, beheerd en bewaard door Natuurmonumenten. De Bretten is trouwens ook nog op een heel andere wijze bijzonder. Maar dat komt een andere keer, een andere DEM-duurloop.

Het verslag en de foto's van de sponsor-DEM-duurloop van 6 juli:

Zie delen 1-10:

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Verslag duurloop maandag 9 juni 2014, 2e Pinksterdag, de lange versie:

(foto's: Alex Schijffelen, tenzij anders vermeld)

Het was benauwd warm en de start weer 'ver weg'. Blijkbaar voor 'het bejaardenhuis' geen beletsel om mee te lopen en voor de jongeren wel (?). Elly van 1948, Mo van 1952, Alex van 1963 en ik zelf van 1949, dus één 50-plusser en drie 60-plussers die totaal van start gingen. Weer gestart achter de van Durmensporthal Spaarndam, langs 'de Twee Punten', maar daarna linksaf de Ringweg op, na 100m rechtsaf het paadje naar de Spaarndammerdijk toe, daaroverheen, RD het fietspad op en 1ste LA naar Spaarnwoude waarvan we de stompe kerktoren, niet heel ver weg, zien staan.

Deze is in de 13de eeuw gebouwd, is ooit hoger geweest en de aangebouwde kerk, de zoveelste herbouw, is van 1764. Godfried Bomans schreef dat de schepenen (soort stadsrechters) van Haarlem die in deze kerk zijn begraven, er nooit rust kunnen vinden, op mistige nachten hun graf uitkomen en ronddwalen over de weilanden. Verder staat ook Spaarnwoude op een 5000 jaar oude strandwal en was ooit onderdeel van de enige landroute tussen Amsterdam en Haarlem. Onder de strandwal ligt een veenlaag en erop is een laag klei afgezet. Omdat dit een kenmerkend voorbeeld is een van de oudste strandwallen van Nederland werd Spaarnwoude in 2002 aangewezen als het eerste aardkundig monument in Noord-Holland. Aan de noordzijde van het dorp steekt het landoppervlak waarneembaar ~ 1m uit boven het omliggende grasland. Na het kerkje gaan we RA over de Kerkweg richting Haarlemmerliede en in de eerste bocht naar rechts het houten klaphekje links door, het deels bestrate weilandpad over, langs de blauwe gidsvlaggen, naar Haarlemmerliede. Deze omgeving is een beetje het domein van de stam der Biesheuvels, net zoals Vessies, Beentjes en Zonnelveld in onze omgeving. De bekendste Biesheuvel was Barend, premier van Nederland tussen 1971 en 1973. In Haarlemmerliede lopen we eerst 100m RA naar 'de Paardenmuur' tegenover de kerk van Jacobus de Meerdere.

Aan zo'n muur werden de paarden vastgebonden van de boerenfamilies die op zondag in het koetsje ter kerke gingen. Volgens het bord is dit de enig overgebleven paardenmuur in Nederland. Enkele weken later zag ik dat tegenover deze muur nog een bord stond, waarop o.a. 'Schouw over de wateren' wordt afgeroepen. (Boeren: verplicht sloten uitbaggeren!) Volgens een tekst onderaan dat bord was dit al sinds 1437 de plek waar de mededeling t.a.v. 'de flapschouw' werd verkondigd. Haarlemmerliede heeft ook een klooster v/d orde der Franciscanessen bezeten. We briesen er wat en keren dan terug, volgen de Liedeweg oostwaarts tot het fietspad LA, langs de molenwetering, dat we inlopen. Na ongeveer 1 km gaan we RA het spoor door het hoge gras in langs het vennetje dat vanaf de A9 zichtbaar moet zijn als je, vanaf de Velsertunnel komend, vlak vòòr het Rottepolderplein naar rechts kijkt. Het is één van die natuurpareltjes die je daar niet verwacht en waar je nooit komt.

Tenzij je veel (hard)loopt en nieuwsgierig genoeg bent. Uiteindelijk lopen we dicht onderlangs de A9 en slaan rechtsaf bij/onder de betonnen ondersteuning van de rotonde. We volgen de spoorlijn over de Oude Notweg ('notweg' : stokoude benaming voor een eigen weg waarover percelen van andere eigenaren en gebruikers bereikbaar zijn, soort 'recht-van-overpad-weg') richting Haarlem, steken de lange smalle houten fietsbrug over die iedereen wel eens gezien heeft vanuit de trein.

Na deze brug 1ste weg RA en even verderop weer RA door klaphekje het wandelspoor langs de Liede volgend. Dat komt verderop weer terug en uit op het verharde weggetje dat we volgen tot 'de Veer', de molen bij Penningsveer. Wist u ook al niet dat hiervan het gevlucht Oudhollands op de buitenroede is en op de binnenroede volgens het systeem Fauel met steekborden? Even ervoor waren we al de kleine houten, nog dienst doende, molen 'de Kleine Veer' gepasseerd (foto: Wikipedia).

Dit soort kleine molens zijn onbemand, werken vanzelf en zijn zo gemaakt dat ze bij te harde wind zichzelf uit de wind draaien. We mogen in de Veer onze dorst met kraanwater lessen en verlaten en bedanken de molenaar die ons nakijkt, hoofdschuddend vanwege zoveel roekeloze inspanning bij deze hitte. De verder route is dezelfde als die van 13 april j.l., maar in omgekeerde richting en we beklimmen ook nu de Schoterberg.

De volgende sponsor-duurloop, : zondagochtend 6 juli 2014, ten bate van het KWF.
Door en westelijk rond Beverwijk. Weer langs plekken met een verhaal. Nicole voert het woord in park Westerhout en in het groen langs de Randweg met prachtige sprookjes over planten, bomen en riethalmen die we voorbijgaan.

Deze route is vastgelegd in tekst en foto's. Deze omschrijving zal te kopiëren zijn vanaf de DEM-internetsite en/of de Facebookpagina van de Duinlopers, zie hierna.

Start om 09.30uur, weer vanaf AV DEM aan de Aagtendijk in Beverwijk.

Deze loop op 6 juli is niet kosteloos. Deelnamebedrag 5 EURO komt geheel ten goede aan het Koningin Wilhelmina Fonds ter bestrijding van kanker.

Initiatief sponsorduurloop 6 juli: ´De Duinlopers' (ook DEM-lopers) die dit promoten naast de SAMENLOOP VOOR HOOP die zij mede hebben georganiseerd in de Heemskerkse Broekpolder 14 & 15 juni j.l. .
We starten en eindigen dan bij AV DEM waar kleedkamers voor+achteraf beschikbaar zijn en ook de kantine open is als we terug zijn.
Desgewenst laat ik tijdens de koffie-na het voornoemde verslag zien op het scherm in de kantine.
Nadere info volgt.
Jan van Hout (email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.)

Volgende DEM-duurlopen (onder voorbehoud):

• maandagochtend 9 juni (2de Pinksterdag), max. 2 uur
• zondagochtend 6 juli, max. 1,5 of 2 uur : sponsor-dem-duurloop voor het KWF
(in mei geen duurloop)
nadere info achter onderstaand verslag.

Verslag duurloop afgelopen zondag 13 april 2014, de korte versie :

Misschien dat een start 'ver weg' een beletsel is ? We liepen met zes, mezelf meegerekend. We zijn ook wel eens met minder geweest. De van Durmenhal staat in het oostelijk deel van Spaarndam. Vlakbij, overzijde brug 50m er vandaan, is het oude Spaarndam, het westelijk deel. Één dorp en van twee gemeenten: oost bij Haarmlemmerliede/Spaarnwoude, west bij Haarlem. In de 13de eeuw werd er de dam, de scheiding tussen rivier het Spaarne en Wijkermeer aangelegd waarna de nederzetting 'Spaarne' aan weerzijden van de in de dam/dijk aangelegde sluis, uitgroeide tot Spaarndam. De eerste sluis, 'de Oude Kolk´, na verloop van tijd te klein, is er nog steeds, gerestaureerd en wel. Deze is daarmee de oudste, nog werkende, scheepvaartsluis in Europa.

(Foto: José Haak)

Grote Sluis en Boezemsluis werden later aangelegd.. En het Woerdersluisje nog, zo klein dat ik het nog niet in vizier heb gehad.

Goed is te zien dat de dam een militair belangrijk, en kwetsbaar ivm onderwaterzetting, strategisch punt was, gezien de twee forten, de kazerne, de vele kazematten en ondergrondse, eigenlijk onderdijkse, betonnen gangen die er liggen.

(Foto: José Haak)

We steken de brug over naar het oude dorp en slaan linksaf via Kerklaan-Achterpad-Kerklaan langs het 'Fort Bezuiden Spaarndam' de Spaarndammerweg af naar Haarlem. In Haarlem steken we via de nieuwe Schoterbrug het Spaarne over naar de Waarderpolder. Vandaar naar de noordelijkste punt van dit schiereiland waar we beginnen aan de beklimming van de Schoterberg (zoals ik hem noem): net als langs de Aagtendijk, bij Nauerna en onder de betonnen kunstwerken in recreatiegebied Spaarnwoude een met aarde bedekte afvalhoop. We belopen de berg in zuidelijke richting en hebben fraai zicht op het Spaarne rechts en 'de Mooie Nel' (oorspronkelijk: Mooie Hel) links. Afgedaald bij de zuidpunt v/d berg volgen we het paadje langs de 'Nel' tot molen 'de Veer' bij Penningsveer.

De twee ex-Haarlemmers bij ons belopen, tot hun verbazing, dat pad voor het eerst. Bij molen 'de Veer' zijn we op ons verste punt, slaan we linksaf en lopen door Penningsveer naar de oostzijde van 'Nel'. 'Penningsveer': het woord zegt het al. Betalen om 'de Liede' over te varen, tot 1521, toen er een vaste verbinding kwam. Een brug dus, waar een tiental jaar geleden de 'Kennemer Gasthuisloop' over leidde: 21,1km van locatie IJmuiden naar Schalkwijk. Vòòr drooglegging Haarlemmermeer & IJ+Wijkermeer vormde Penningsveer, vanaf Sloterdijk, Halfweg en Spaarnwoude de kortste (droge) verbinding tussen Amsterdam en Haarlem. Liede en Spaarne waren in die tijd rivieren die het hoogveengebied, dat na vervening Haarlemmermeer werd, naar het IJ afwaterde.
De route na Penningsveer is vlak, op het oversteken van de Spaarndammerdijk na. Maar dan is het, na 1 uur 15 minuten, nog maar 200m tot de van Durmenhal. We drinken nog wat bij cafetaria 'de Twee Punten', worden achteraf teruggeroepen omdat we ook het restant van de rekening moeten voldoen en gaan dan op huis aan.
Jan van Hout

De volgende duurloop maandagochtend 9 juni 2014 (2de Pinksterdag)

Vanaf Spaarndam richting Spaarnwoude, Haarlemmerliede, langs over het hoofd geziene parels van natuur-op-postzegelformaat.
Start om 09.30uur, weer vanaf parkeerplaats achter sporthal , Dees Verdurmen', Ringweg 36, Spaarndam.
Makkelijkst aan te rijden vanaf pont Buitenhuis richting Spaarndam, 50m vòòr de Spaarndammerdijk linksaf de Ringweg op, meteen weer linksaf bij en langs cafetaria Twee Punten, doorrijden langs en tot achter de sporthal.
Ook kan verzameld worden op de parkeerplaats van AV-DEM, Aagtendijk, Beverwijk. Vandaar vertrekken we om 09.00uur richting Spaarndam.
Duur: langere versie, richt 1½ uur, maximaal 2 uur. Deelname is kosteloos, iedereen mag mee, DEM-lid of niet, wel op eigen verantwoording/risico .
Evt koffie na in cafetaria Twee Punten (voor eigen rekening).

Plan-datum 1ste duurloop na 9 juni : (ook onder voorbehoud) zondag 6 juli.
De loop op 6 juli is niet kosteloos. Deelnamebedrag 5 EURO komt geheel ten goede aan het Koningin Wilhelmina Fonds ter bestrijding van kanker. Initiatief sponsorduurloop 6 juli : ´De Duinlopers' (ook DEM-lopers) die dit promoten naast de SAMENLOOP VOOR HOOP die zij mede organiseren in de Heemskerkse Broekpolder 14 & 15 juni a.s. .
We starten en eindigen dan bij AV DEM waar kleedkamers voor+achteraf beschikbaar zijn en ook de kantine open is als we terug zijn. Nadere info volgt.
Jan van Hout (email : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. )

Verslag duurloop afgelopen zondag 23 februari 2014, de lange versie :

( Alle foto's : http://www.avdem.nl/beeldmateriaal/foto-s-dem-duurloop )

Mooie opkomst met 19 deelnemers mezelf niet meegerekend. En ik verwachtte nog wel een lage opkomst zoals bij de voorgaande lange versies en ondanks dat de route deels dezelfde zou zijn als 19 jan. j.l. .

Het was droog, een zonnetje en een harde, in open gebied toch, gure wind.
De route:
t.o. de Baak park Westerhout in, westwaarts langs de bom(?)krater, langs de slotgracht van het allang verdwenen middeleeuwse kasteel Westerhout, bij het dierenpension/paardencrematorium de betonplatenweg op omhoog naar de voormalige geschutsstelling die achter de boerderij van Joor en pal naast het fietspad ligt/lag.

(aan de rand v/d bom(?)krater park Westerhout. Foto: Michiel Hendriks)

Hier vandaan zou de duitse bezetter de weg vanaf Wijk aan Zee kunnen bestrijken mochten de geallieerden voor Wijk aan Zee hebben gekozen i.p.v. voor Normandië.

('manschappentrap' geschutsstelling Zeestraat, foto ?)

Vervolgens vanaf de stelling de vermolmde 'manschappentrap' af (officieren over de betonweg per auto of zijspan ?) en over het zuidelijke voetpad richting Wijk aan Zee, het eerste paadje linksaf na het 2de viaduct, linksaf langs de vijver naar lunet nr 25. Verder door het binnenduin en over de resterende 500m van 'het Rooswijkerlaantje' (prachtig paadje tot begin zestiger jaren tussen Velsen-Noord en Wijk aan Zee) langs 'Zee van Staal' de Reindersweg over en het klaphek naast het electrahuisje door. Het gebied na het klaphek kan ik alleen maar omschrijven als 'het binnenland van Wijk aan Zee'. Je mag er sinds een aantal jaren in en er is zelfs een wandelroute uitgezet. We volgens deze grotendeels en komen zo langs de fundamentresten van 'de Vuurbaak' van 'Wijck op See' waarvan de stenen van rond het jaar 1300 zijn.
Voordat in de 19de eeuw vuurtorens werden gebouwd en verbouwd tot torens met electrisch licht met lenzen en met een herkenbaar signaal waren het eeuwen lang bakens met brandende vuren.
Die van Wijk aan Zee was bestemd voor de vissers van het dorp. Deze vertrokken vroeg in de ochtend en keerden tegen of in de avond van dezelfde dag terug, daarbij geholpen door het vuurbaken. De vuurbaakwachter ontstak het vuur in een korf zodra het donker werd en hees deze naar zichthoogte op het platform aan de zeezijde. De vuurwachter kende alle schippers en wist wanneer iedereen 'binnen' was, waarna hij het vuur weer doofde. In 1250 werd het dorp (Wijck op See) voor het eerst in geschriften genoemd. Enige vorm van bestaan kon alleen de visserij zijn, want door hevige zandverstui-vingen was het duingebied ongeschikt om voedsel te verbouwen, te bewonen en soms zelfs om doorheen te lopen. Daarnaast is er altijd de schelpenvisserij geweest, waarvan metselspecie werd gebrand. Dicht op het strand was de zee echter rijk aan vis en met de boten van toen was het aan- en afvaren van strand goed te doen. Vanaf 1450 verging het het vissersdorp voorspoedig: 250 haardsteden, daarmee groter dan Beverwijk of Heemskerk, en 42 zeegaande schepen. Na 1490 ging het echter, door kapers, plunderingen, overvallen, oorlogshandelingen en ongunstige wetgeving zoals verbod op 'kaken' (gekaakte vis langer houdbaar), bergafwaarts. Ook ontstond een zandbank voor de kust zodat aan/afvaren van strand moeilijk werd. In 1798 stoof de toegang tot het strand, gevormd door duinbeek 'de Rel', vrijwel geheel dicht, ook als gevolg van achterstallig helmaanplant in aangrenzend duingebied. Toegangen Zwaanstraat & Relweg bestonden toen blijkbaar nog niet. In 1833 hield de laatste visser ermee op. De eigenaar van de boot, schoolmeester (Bert?) Vink, verkocht hem in 1861 waarna het doek over de dorpsvisserij definitief was gevallen. De teloorgang v/d visserij, daarmee ook van activiteiten als nettenboeterij, visvervoer, scheepsbouw&reparatie, zeilmakerij had geleid tot armoe en leegloop in het dorp totdat eind 19de eeuw toeristen en badgasten weer enige reuring brachten. De vuurbaak, meermalen afgebeeld op schilderijen en tekeningen, verviel tot ruïne of werd gesloopt (?), maar in de zestiger jaren v/d de vorige eeuw werden de fundamenten van een v/d torens ten zuiden van het dorp a.d.h.v. die afbeeldingen teruggevonden. Er heeft er ook een gestaan in de buurt van Schoos, maar daarvan liggen de resten nog onder het zand.

(Infobord vuurbaak Wijk aan Zee, foto: José Haak)

We lopen verder langs de radarbunker, waar we niet stoppen vanwege de gure wind, en dalen de touw/paalladder af naar de Zwaanstraat. Vandaar langs de voormalige politiepost in de Odulphusstraat, langs de noordzijde v/d Zeeweg, na nog een bezoekje aan grenspaal O1 van lunet 22 terug naar Beverwijk. Als we de parkeerplaats v/d de Baak bereiken zijn we 1 uur en 3 kwartier weggeweest. Het rondje om het voormalig militair kamp Rooswijk laten we voor wat het is. Bewaar ik voor een volgende loop. Ivm sluiting restaurant Westerhout geen koffie-na-gelegenheid dit keer, maar dit werd opgelost door José & Alex die appelgebak en een kan koffie in de achterbak hadden staan.

De volgende duurloop komende zondagochtend 13 april 2014 (onder voorbehoud)

Vanaf Spaarndam richting Penningsveer/Haarlemmerliede en terug. Onderweg beklimming v/d 'Schoterberg'.
Start om 09.30uur, vanaf parkeerplaats achter sporthal 'Dees Verdurmen', Ringweg 36, Spaarndam.
Makkelijkst aan te rijden vanaf pont Buitenhuis richting Spaarndam, 50m vòòr de Spaarndammerdijk linksaf de Ringweg op, meteen weer linksaf langs cafetaria Twee Punten doorrijden langs en tot achter de sporthal.
Ook kan verzameld worden op de parkeerplaats van AV-DEM, Aagtendijk, Beverwijk. Vandaar vertrekken we om 09.00uur richting Spaarndam.
Duur: kortere versie, richt 1¼ uur, maximaal 1½ uur. Deelname is kosteloos, iedereen mag mee, DEM-lid of niet, wel op eigen verantwoording/risico .
Evt koffie na in cafetaria Twee Punten (voor eigen rekening).
Plan-datum 1ste duurloop na 13 april : (ook onder voorbehoud) 27 april, nadere info volgt.
Doorgang ook nog onder voorbehoud uitzonderlijke (winter)weersomstandigheden.

Jan van Hout (email : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. )

Verslag duurloop afgelopen zondag 19 januari 2014, de korte versie :

Was niet kort. Waren bijna 1uur 50 minuten onderweg. Wijk aan Zee nauwelijks aangedaan. Binnenland v/h dorp helemaal niet gezien. Opkomst: 7. Enkele nieuwe gezichten dit keer.
20 tellen na de start vanaf parkeerplaats Sportfondsenbad (Beverwijk) stop bij de eerste bezienswaardigheid: lunet nr 8. Wie ooit in het startvak heeft staan wachten op het startschot voor de DELTACOM-loop, later BDO-loop, nog later DEM-duinloop, heeft links, vlak langs de Alkmaarse Weg, die min of meer sikkelvormige aarden wal met waterpartij gezien. Deze wordt nu lunet nr 8 genoemd. In de laatste kilometer van de DEM-duinloop liep je, in de bocht van de Kleine Houtweg, langs lunet nr 10, zie foto.

(lunet 10 binnenzijde)

Twee van de 48 of 58 (aantal onzeker) aarden verdedigingswallen, in 1800 in opdracht van de Franse keizer Napoleon aangelegd, ontwerp van arts/cartograaf/generaal/natuurkundige/waterbouwkundige/baron/minister van oorlog Cornelis R. T. Krayenhoff (Krayenhofflaan!). Deze lunetten ('lunet' = frans voor 'maantje'), of brilschansen, vormden 'de Linie van Beverwijk' welke het meest westelijke deel vormde van 'de Linie van Noord-Holland'. Deze liep van Monnickendam tot op het strand van Wijk aan Zee. De linie van Beverwijk bestond uit grote, middelgrote en kleine lunetten, de meest oostelijke daar waar nu de vierkante vijver aan de Laan der Nederlanden ligt met middenin het eilandje met resten van kasteel Oosterwijk. Het meest westelijke deel was een palissade op het strand. Hiermee kon 'Holland op zijn smalst', de strook land tussen Wijkermeer en Noordzee, naar het noorden worden afgegrendeld. De groten aan de noordkant vormden de voorste, de kleine, de zuidelijke, de achterste linie. Aanleiding aanleg was de inval in 1799 van Engelse en Russische troepen die vanuit Den Helder de Fransen uit ons land wilde verdrijven. Dat leidde tot 'de slag bij Castricum' met een onduidelijke winnaar/verliezer, afgezien van duizenden gesneuvelden. De invallers zijn uiteindelijk teruggekeerd en weer vanuit Den Helder vertrokken met medeneming van de Nederlandse oorlogsvloot en met achterlating van een aantal Russische deserteurs die Castricummer zijn geworden. Om herhaling te voorkomen werd 'Holland op zijn smalst' vergrendeld met lunetten.
Alle kleine lunetten zijn inmiddels verdwenen, of onvindbaar. In Beverwijk/Heemskerk staan nog 7 grote en middelgrote, misschien nog een 8ste op begraafplaats Duinrust. Tussen Wijk aan Zee en Beverwijk liggen er nog een paar, als je ze weet te vinden.
Onnodig te zeggen dat wij ze hebben gevonden al zijn lunet 22 en 23 nauwelijks te herkennen en zijn de grenspalen van nr 23 onzichtbaar en vooralsnog onvindbaar.
Grenspalen: vierkante stenen palen ~20x20cm, ~ 1 meter hoog, ooit ca 20cm uitstekend boven de grond. De sikkelvorm v/d wal was niet rond maar hoekig en bij elke hoek werd zo'n paal de grond ingeslagen. Ze werden, per lunet, genummerd O1, O2, O3 enzovoort, afh. van het aantal hoeken. Zie foto van bord bij lunet nr 25.

(info-bord lunet 25)

Het rondje staat niet voor nul, maar voor letter O (ministerie van Oorlog). Lunet nummer 17 bijvoorbeeld was al sinds aanleg noordelijk Hoogoventerrein verdwenen, maar met aanleg v/d Westelijke Randweg werd van die lunet grenspaal O6 gevonden. De grond binnen de palen werd (in 1801) rijkseigendom, na onteigening. Met aanleg randweg zijn tussen het Hoogoventerrein en Beverwijk enkele nieuwe fietspaden aangelegd. Deze kregen de naam van enkelen van die onteigenden : Weduwe van Lith, Pieter Stelt en Jacob Knegjes, waarmee een aantal doodgewone Wijkers aan de vergetelheid zijn ontrukt. Met alleen onteigening was het echter nog niet gedaan. De linie moest vrij schootsveld hebben, dus is ook de nodige begroeiing+bebouwing vlak gegaan. Reeds binnen enkele jaren werd niets meer aan onderhoud gedaan. Begroeiing+bebouwing kon weer, waarbij het merendeel v/d lunetten verdween. In de 2de wereldoorlog werd op last v.d. Duitse bezetter in de resterende lunetten sleuven eindigend in vogelpootvormige mitrailleursnesten gegraven en bemetseld. De linie van Beverwijk is nooit met echte oorlogshandeling beproefd en het restant heeft inmiddels monumentstatus gekregen.

We hebben natuurlijk ook nog hardgelopen. Bij lunet 22 en 23 hebben we in de begroeiing lopen zoeken naar nog verborgen grenspalen (één gevonden, zie foto) en ook daardoor waren we al 50 minuten onderweg toen we de grens van Wijk aan Zee bereikten. Toen moesten we nog terug. Dus: linksaf de Julianaweg op, na 100m LA langs 'de Badgastenkerk' (toelichting in verslag volgende loop) het binnenduin in langs lunet 25 waarvan zes grenspalen nog goed zichtbaar zijn en vervolgens om het gegraven meertje (aarde gebruikt voor geluidswal tussen dorp&Hoogovens) heen naar het voetpad langs de Zeestraat. Via Creutzbergerlaan, Bankenlaan, Toon Kokhof langs de waterpartij terug naar de parkeerplaats.

(grenspaal O1 lunet 22)

Met dank aan Beverwijker Aad Kok aan wiens zoektochten te danken is dat van de linie van Beverwijk de geschiedenis in woord en beeld voor het nageslacht is vastgelegd.

De duurloop van afgelopen zondag 1 december 2013, de lange versie

weer kleine opkomst met Rebecca en John en toch mooi loopweer. Angst voor dat 'lange' ?. Planduur is maar 15minuten langer, hoe wel ik zelf voor verkenning van deze route bijna 2 uur nodig had. Hoe en waar gingen we ? Weer start bij pont Buitenhuis zuidzijde Noordzeekanaal – onder de N202 door, de R104 volgend langs zuidkant Zijkanaal C richting Spaarndam, maar al na 50m R104 oversteken het geitenpaadje op en het bos in. Na 50m bos links aanhouden de brede sloot (Noordertocht) langs tot het plankbruggetje dat je bereikt door over gladde klei naar beneden te glijden. Plankbrug over - rechtdoor langs de braamstruiken en de overwoekerde boomgaard - de Noorderweg over en rechtdoor het weggetje op met merkwaardige naam 'Weg over kavel 35'. Dat duidt ongetwijfeld op een jaartal rond of vlak na 1860 toen het drooggevallen land van het IJ en het Wijkermeer in kavels werd verkocht aan wie er wilde boeren. Dan steken we 'de Middentocht' over en bereiken we even verderop de Ringweg, welke langs de dijk loopt die ooit de Inlaagpolder beschermde tegen het water van IJ en Wijkermeer. We gaan linksaf die Ringweg op en na zo'n 200m rechtsaf van het asfalt af de dijk op. Het gras staat hoog, het dijklichaam is nat, het sopt in onze schoenen. Dat ondanks dat we al 2 'tochten' hebben gepasseerd. Deze voeren overtollig water naar 'gemaal Houtrak', door Jean Graton getekend in 'Le Retour de Steve Warson' uit 1965 (als je geen idee hebt, google je maar. Ligt misschien zelfs bij je op zolder). We volgen de dijk, erop en ernaast, tot we stuiten op een grote dijk. Ringweg is inmiddels 'Inlaagpolder' gaan heten en we slaan linksaf het fietspad op richting Halfweg naar zuidrand recreatiegebied Houtrak. Langs de westrand van Houtrak komen we bij de Bauduinlaan die we noordwaarts volgen naar Ruigoord. Aan de huizen zie ik dat dit een oude route is. Op 'maps' zie ik dat 'Bauduin' (Boudewijn?) een rechte verbindingsweg is, deels was, tussen Halfweg en dorpje Ruigoord. Het ligt er eigenlijk nog helemaal, alleen onderbroken door graaf- en bosaanplantwerk in de 70-er jaren en de eind 90-er jaren aangelegde Westpoortweg. Laantje staat aangegeven als doodlopend maar lopers/fietsers kunnen gewoon door. We lopen inmiddels al bijna anderhalf uur. We besluiten het rondje Ruigoord toch te doen. Dan zien we bij de olieterminals een ambulance de S102 opdraaien en, gevolgd door een politie-auto, richting Amsterdam rijden zonder zwaailichten of sirenes. In Ruigoord kun je een rondje lopen als je de middenweg en het westelijke dijkje volgt. Meteen achter de noordelijke kant v/d dijk loopt iemand aan de andere kant van het hek met helm en gele hes en hij vraagt ons wat we weten van een loslopende Bulgaar of Roemeen. De ambulance bevatte een andere onderkoelde Roemeen of Bulgaar die ze uit het water hadden gehaald. Op de een of andere manier hadden ze het zwaar bewaakte en afgeschermde terrein weten binnen te dringen. Maar wij hebben geen gaten in hekken gezien en de bewoners van Ruigoord zien er allemaal 'anders' uit.

Ruigoord: werd in de 16de eeuw eiland toen het veen eromheen afkalfde door het uitdijende IJ. Na voltooiing aanleg Noordzeekanaal (1876) was Ruigoord geen eiland meer. Het dorp Ruigoord verrees pas in 1873 en werd bewoond door een honderdtal Zeeuwen en Westfriezen die er bleven om het rondom drooggepompt land te bewerken tot akkers. In 1892 werd het RK kerkje St Gertrudis er gebouwd. In de 20ste eeuw, toen de bevolking aanwies tot zo'n tweehonderd, was er een café, een schooltje en een bankinstelling. In 1964 besloot wethouder Economische Zaken Amsterdam Joop den Uyl tot annexatie van het land rond Ruigoord en tot aanleg v/d Afrikahaven. Boeren werden onteigend en de Ruigoorders gedwongen te verhuizen. In 1972 werd het dorp, mede op uitnodiging van de pastoor die zijn kerk moest sluiten, deels gekraakt door kunstenaars en hippies. De pastoor gaf ze de sleutel en de krakers wisten verdere sloop van het dorp te voorkomen. De oliecrisis van 1973 werkte ook mee. Nieuwe olieterminals en aanleg haven was even niet meer nodig. Er volgden jaren van strijd, demonstraties en rechtszaken. In 1997 leidde dit tot bezetting door 800 man ME van 80 restbewoners: krakers en teruggekeerde oorspronkelijken. Hierbij viel bijna een dode door een instortend tunneltje. Toch werd in 2000 besloten het restant van het dorp zo te laten. Er mocht niet meer worden gewoond, wel mochten de resterende woningen en kerkje worden gebruikt als atelier. Vervolgens werd de haven aangelegd. Die moest zonder hinder invaarbaar zijn vanaf het Noordzeekanaal en om de juiste diepte te krijgen werd het aangrenzend land met meters zand opgehoogd. Hierdoor ligt het dorp nu in een kuil waar het vroeger een bult, ooit een oeverwal, in het land vormde. Het dorp van nu oogt duidelijk artistiek, maar het is er ook een bende en volgens mij nog steeds hier en daar bewoond.

Rondje dorp duurt hardlopend zo'n 10 minuten en via de Westerpoortweg gaan we op de weg terug. Deels lopen we de zelfde route, maar dan terug, over Ringweg en 'kavel 35'. Halverwege 'kavel 35' slaan we links af via het wandelpad de beemd (waterrijk weiland) over tot de Noorderweg en vandaar over het zelfde bospad van twee weken geleden naar parkeerplaats bij de pont. 2 uur en 5 minuten onderweg geweest en we zijn alle drie redelijk op. Visser is toch nog dicht, dus de koffie na laten we voor wat die is en keren huiswaarts. Vandaag (15 dec.) bij Visser gevraagd waarom ze een half uur na openingstijd (11.00uur volgens site) nog dicht waren. "Kwam zo uit" zeiden ze. Maar een volgende keer, als hun auto er staat, gewoon aankloppen. Dan doen ze open en zijn we van harte welkom.

De duurloop van afgelopen zondag 17 november 2013 verliep, in tegenstelling tot 27 oktober j.l., vrijwel windstil, maar wel onder een grijze hemel. De toegang tot de parkeerplaats bij pont Buitenhuis, ons startpunt, was afgesloten door een grote oranje/wit-gestreepte pyloon, nergens een aanduiding van reden. We kwamen erachter dat, als je deze pyloon oppakte en naast de toegang zette, je zowel kon doorrijden als parkeren. Fatsoenlijke opkomst dit keer met 9 lopers/loopsters mezelf niet meegerekend. Volgende keren kunnen er makkelijk 9 meer mee. Route: vanaf pontplein brug over, meteen linksaf over dijkje pal langs zijkanaal C richting Spaarndam. Het slingerende gedeelte van het dijkje lag er al vòòr zijkanaal C werd gemaakt en vormde de bescherming van de voormalige polder Buitenhuizen. Deze polder vormde, met het duingebied, een van de enige twee plaatsen waar het Noordzeekanaal tussen 1865 en 1876 gegraven is. De rest, het verreweg grootste deel dus, is uitgebaggerd in het toen bestaande Wijkermeer en Het IJ. Het aangrenzend watergebied werd drooggepompt en verkocht voor agrarische doeleinden om de kanaalaanleg te bekostigen. Zo kwam ook polder Buitenhuis droog te liggen, behalve de oostzijde waar het oude dijkje nu zijkanaal C keert. Waar het dijkje een rechte lijn wordt boog de polderrand naar het westen af, maar wij lopen rechtdoor, onder de A9 door, met de bocht naar rechts langs het laatste restant van het westelijke IJ (dat nog het IJ heet), via het bruggetje zijkanaal B over, langs dijkje met kazematten uit de 19de eeuw naar Spaarndam. Via naast de dijk diepgelegen klinkerpaadjes en trappetjes langs het amerikaanse verzinsel Hansje Brinker naar en over de Ringweg naast de dijk van de Inlaagpolder, na 2 km links het wandelpad op het grasland in. Spekgladde bruggetjes, één bruggetje (“max 2 personen”), waar we op bijgevoegde foto gaan, nog een stuk langs de sloot tussen beemd en bos, de Noorderweg over en het bos (gezien rechte rijen meer ‘bosaanplant’) in, vlakbij de brug over zijkanaal C het bos weer uit en nog 200m tot waar de auto’s geparkeerd staan. 1 uur en 20 minuten onderweg geweest. Over 8 minuten gaat cafetaria Visser open, maar daar wachten we niet op want Sint Nicolaas komt aan in onze woonstee. Tevreden gezichten als ik het goed heb gezien. Zegt het voort zou ik zeggen wat je er ook van vond.

Verslag DEM-duurloop 27 oktober 2013

De duurloop van afgelopen zondag 27 oktober 2013 had een minimale opkomst, misschien door de weersverwachting. Deze was zondagochtend om 08.30uur voor postcode 1945 (Beverwijk) : windkracht 6 en 100% kans op 4mm regen (was zaterdagavond nog 5mm) tussen 06.00 en 12.00uur. Daarna minder neerslag en aantrekkende wind tot kracht 7. Het kon dus nog net, maar ik had inmiddels al een afbericht gekregen met als reden de weersverwachting. Misschien dat ook de geplande loopduur, richt 1,5 / max. 2 uur de opkomst heeft beïnvloed. Hoe dan ook: met zijn drieën kun je ook goed lopen en dat hebben we dan ook gedaan. Om half negen zag het zwart van de regen maar de buienradar gaf aan dat tegen half tien de regen weg zou zijn. Kwart over negen : droog & aarzelend zonnetje. Onderweg enkele spatten, maar na bijna 2 uur keerden we toch droog terug op de parkeerplaats, op transpiratievocht na dan. T.z.t. zal ik deze route (P zwembad Heerenduinen, langs begraafplaatsen in duin naar en langs de in onbruik geraakte spoorlijn Santpoort-IJmuiden, tot bij en langs visboer Waasdorp, langs voetbalclub SVIJ, duin in via hekje aan overkant SVIJ, terug naar P zwembad Heerenduinen) nog wel eens lopen als het weer gunstiger oogt.

(Station Casembrootstraat IJmuiden 1980)

Verslag DEM-Duurloop 24 maart 2008, 2de Paasdag

Dit was inmiddels de zesde officiële DEM-Duurloop. De start was vanaf Huize Westerhout, via Holland op zijn Smalst en Velsen-Noord naar de pont, waar we overstaken. Die ging net voor ons neus weg dus duurde het 20 minuten voor ook wij aan de overkant waren. We waren met zijn achten, mezelf niet meegeteld. Viel me mee gezien verwachting: koud, regelmatig buien hagel, sneeuw, regen en mogelijk een klap onweer.
Maar we vertrokken met een felle zon. De route was veranderd van 'linksom' naar 'rechtsom' om aan het begin meteen de pont te hebben als nog niet iedereen bezweet en moe zou zijn. Verder door de Lange Nieuwstraat langs het van verre zichtbare, leeg staande, hoge flatgebouw waar tot een paar jaar geleden de PTT en Scheveningen Radio zat. Dan langs de Watertoren die op een duinrestant staat en waar, 2 of 3 meter onder het zand, zich de vroegmiddeleeuwse nederzetting Adrichem moet bevinden. Mijn uitleg bij de watertoren was kort want het begon te hagelen, zodat we de beschutting van de huizen zochten.
Motorhuis IJmuiden was open, dus zochten we bescherming in de opening van de showroom. Aan de overkant van de straat, waar het kantoor was, werd op de ruiten getikt.
Het gebaar was duidelijk: "Kom binnen! We hebben koffie!".
We kregen thee,koffie, cake, de kachel stond aan. Het waren hun laatste dagen op die locatie want ze zijn inmiddels verhuisd naar de Velserbroek. Ze lieten ons na de verhuizing weten dat we indien nodig ook daar welkom zijn.
Na een kwartier klaarde het buiten op en gingen we op weg naar de Zuidersluis. Het zijn eigenlijk twee sluizen, (Kleine Sluis en Zuidersluis) onmiddellijk naast elkaar en je ziet ook meteen wat de oorspronkelijke breedte van het kanaal was.
O ja, dat Centraal Station Amsterdam. Hoe zat dat? Het kanaal is grotendeels uitgebaggerd en bedijkt in het oorspronkelijke Wijkermeer. Er moest alleen gegraven worden door het in het Wijkermeer uitstekende Buitenhuis en vooral in de duinstrook. Met het zand dat daarvoor weggegraven is zijn in het Amsterdamse IJ een aantal eilanden 'geplempt' waarop het Centraal Station is gebouwd. CS-Amsterdam staat dus op grond waar nu de Zuidersluis is.
De route over de andere twee sluizen was open dus eenmaal langs de ENCI (vroeger de CEMIJ) begon het eind van de tocht in zicht te komen. Maar bij de Cemij toch nog even gestopt om dat je daar loopt op de locatie van de natte duinvallei die daar ooit was en 'de Breesaap' (brede sappige, dus natte, grond) werd genoemd, net als het gehucht met die naam dat tot in het begin van de negentiende eeuw toch een eigen gemeente was.
Niets is daar meer van terug te vinden. Maar als je het Corus-terrein kent, moet je zijn opgevallen dat dat twee hoogteniveaus heeft.
Het lage gedeelte komt redelijk overeen met de ligging van de Breesaap, dus is dat verschil daar mogelijk nog een spoor van.
Terug bij Westerhout zijn we toch ruim twee uur weg geweest, maar hebben we netto zo'n 1,40uur gelopen.

(Brug-sluisdeur Zuider- en Kleine sluis. Foto: Martha Derogee)

Zo had ook deze loop weer een onverwachte wending. Is het niet een rookworst ( ) die we aantreffen op de rand van het duin na een stormnacht, dan is het wel onverwachte gastvrijheid tijdens noodweer.
We worden geacht het warmere weer tegemoet te gaan.
Wellicht voor u als lezer een aanleiding om ook eens mee te lopen. Het maximum aantal deelnemers is nog niet verzonnen, maar ook nog veel minder bereikt.

 

Let op: je kunt je vandaag nog voorinschrijven voor de AV Dem strand cross in Wijk aan Zee. DEM-leden zijn gratis... https://t.co/10XOPVTnMK

AV DEM   LOGO 2012   189x89

brengt je in beweging!

Volg ons op